นอกเกม
คนหลายคนที่ถูกคัดออกไปแล้วกำลังยืนเงยหน้าดูถ่ายทอดสดอยู่ที่ลานกว้าง
เมื่อเห็นหมิ่นอิ่งซินกับลี่ซาถูกฮวาอ้าวที่ปลอมตัวมาเอาตัวไปอย่างง่ายดาย ตี๋ซิวซือตบต้นขาพลางกระทืบเท้าด้วยความโมโห “โง่เอ๊ย! ของปลอมชัดขนาดนั้นยังดูไม่ออกอีกหรือไง?”
เขาพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ ราวกับว่าเมื่อครู่ตนฉลาดเป็นกรดมาตลอด ไม่มีพลาดแม้แต่นิดเดียว
ฮวาเจิ้งหาวที่อยู่ข้าง ๆ กำลังนวดขาด้วยสีหน้าเย็นชา พอได้ยินก็เอ่ยเสียงเนิบ “นายมองออกว่าฮวาอ้าวปลอมตัวมา ไม่ได้แปลว่าพวกเธอสองคนจะมองออกด้วย”
ตี๋ซิวซือเหลือบตาถลึงมองเขาอย่างไม่พอใจ “ฮวาเจิ้งหาว! นายต้องหาเรื่องเถียงฉันให้ได้ใช่ไหม? แล้วตัวนายดีไปกว่าตรงไหน? อย่างน้อยพวกเธอก็ยังยื้อมาได้จนถึงตอนนี้”
“ฉันโดนนั่วถีซาหยายิงเพราะใครกันล่ะ ที่ดึงดันไม่ยอมถอย?” ฮวาเจิ้งหาวโต้กลับเสียงเย็น มือที่นวดขาออกแรงหนักขึ้นอีกหลายส่วน
จนถึงตอนนี้ขาของเขาก็ยังชาไร้ความรู้สึก
เข็มยาชาแค่เฉียดใบหน้าตี๋ซิวซือ ผลจึงเบากว่ามาก แต่เขากลับโดนเข้าที่ขาทั้งข้าง จนแทบยืนไม่อยู่
ตี๋ซิวซือไม่ยอมรับผิด “ถ้าจะถอย นายก็ถอยไปคนเดียวสิ ฉันห้ามไม่ให้นายไปหรือไง?”
“ปล่อยคนสมองทึบอย่างนายไว้ตรงนั้น ก็ตายเร็วกว่าเดิมน่ะสิ”
ตี๋ซิวซือหัวเราะด้วยความโมโห “ฟังจากที่นายพูด ฉันยังต้องคุกเข่ากราบขอบคุณนายด้วยหรือไง?”
“ใช่” ฮวาเจิ้งหาวรับคำอย่างไม่เกรงใจ
ตี๋ซิวซือ “……”
ทำไมคนในทีมถึงหน้าด้านกันขึ้นทุกคนแบบนี้นะ