อวิ๋นเฉินทำราวกับไม่เห็นรูปสลักมนุษย์ทั้งหลาย เธอมองตรงไปข้างหน้าแล้วเดินผ่านพวกเขาไป
เดินไปได้สิบกว่าก้าว เสียงตะโกนของฮวาอ้าวก็ดังมาจากด้านหลัง “อะไรนะ? ถอนตัวจากการแข่งขัน?! อยู่ดี ๆ ทำไมถึงถอนตัวกันล่ะ?!”
อวิ๋นเฉินไม่หันกลับไป เธอเดินลงบันไดตรงไปเลย
กิลด์อ้าวรุ่ยทีคังอยู่ในเขตเหนือ ส่วนกิลด์โลกสีน้ำเงินอยู่ในเขตตะวันออก ทั้งสองแห่งอยู่ห่างกันไม่น้อย
จะเดินกลับไปหรือ? เป็นไปไม่ได้หรอก
เธอเลี้ยวเข้าไปในร้านขายรถใกล้ ๆ จ่ายเงินสดเต็มจำนวน 200,000 ซื้อรถยนต์ลอยฟ้าขับเคลื่อนอัตโนมัติเต็มรูปแบบหนึ่งคัน
แถมยังเป็นรุ่นยาวแปดที่นั่ง พื้นที่กว้างขวางจนกลิ้งเล่นข้างในได้
อวิ๋นเฉินขึ้นรถแล้วตั้งจุดหมายปลายทางทันที
รถแล่นฉิวไปตลอดทาง ใช้เวลาไม่ถึง 30 นาที ก็จอดลงหน้ากิลด์โลกสีน้ำเงิน
บริเวณหน้าประตูยังคงคึกคักเช่นเดิม
รถลอยฟ้าคันใหม่เอี่ยมสุดเท่แล่นเข้ามา เรียกสายตาของทุกคนให้หันมามอง
ประตูรถเลื่อนเปิด เมื่อเห็นชัดว่าคนที่ลงมาคือใคร สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที
ผู้เล่นโลกสีน้ำเงินมีท่าทีตื่นเต้น ส่วนคนที่ถูกส่งมาที่นี่กลับหน้าหมองลงในพริบตา สายตาที่มองเธอแทบอยากจะขย้ำให้ตายคาปาก
ถ้าไม่ใช่เพราะยัยบ้าคนนี้ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ กิลด์ของพวกเขาจะทอดทิ้งกันได้อย่างไร?
อวิ๋นเฉินไม่สนใจสายตาเคียดแค้นที่จ้องมาจากทั่วบริเวณ เธอเดินตรงไปยังแถวหน้าสุดของฝูงชน มองเก้าอี้ว่างสามตัวที่ตั้งอยู่หน้าประตู แล้วเลือกนั่งเก้าอี้เดี่ยว
เพิ่งนั่งลง จู่ ๆ ก็มีคนข้าง ๆ ร้องเรียก “อาจารย์อวิ๋น!”