ทั้งสองเดินหน้าต่อไป
[ประกาศระบบ]: แจ้งเตือน! ตี๋ซิวซือ สมาชิกทีมทำตัวเอิกเกริก วางตัวถ่อมตน หนีออกจากเขาวงกตได้สำเร็จแล้ว! ขอให้ผู้เล่นที่เหลือเร่งมือ!
ไม่นานนัก เสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์จากระบบ]: แจ้งเตือน! ฮวาเจิ้งหาว สมาชิกทีมทำตัวเอิกเกริก วางตัวถ่อมตน หนีออกจากเขาวงกตได้สำเร็จแล้ว! ขอให้ผู้เล่นที่เหลือเร่งมือ!
เมื่อได้ยินประกาศสองครั้งติดกัน สุ่ยเยว่ปิ่งนั่วก็หยุดเดินกะทันหัน
“ทีมของคุณ...เหลือคุณแค่คนเดียวแล้ว”
ทั้งสองต่างรู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร
หากเขายังทำหน้าที่เป็นเครื่องตรวจทุ่นระเบิดต่อไป พา “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ออกไป ทีมเฮ่อหลี่เอ่อร์ก็จะแพ้การแข่งขันนี้อย่างสิ้นเชิง
อวิ๋นเฉินหยุดตามไปด้วย พอได้ยินเช่นนั้นก็ปรายตามองเขา รอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อะไร? จะกลับคำหรือ?”
สุ่ยเยว่ปิ่งนั่วเงียบไป
ครู่หนึ่ง เขาราวกับหมดเรี่ยวแรง “...ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องตาย ไปกันเถอะ”
หากเขายังคงทำตามสัญญา พา “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ออกจากเขาวงกต ทีมเฮ่อหลี่เอ่อร์ก็จะแพ้การแข่งขันรอบแรก ส่วนเขาที่เหลือโควตาความพ่ายแพ้ครั้งสุดท้ายเพียงครั้งเดียวก็จะถูกระบบกำจัด
แต่ถ้าไม่พาเธอออกไป...ก็เท่ากับละเมิดกฎของ[การ์ดคำสัตย์] จุดจบก็หนีไม่พ้นความตายเช่นกัน
ก้าวไปข้างหน้าคือหุบเหว ถอยหลังคือขุมนรก
ไม่ว่าทางไหนก็ไม่มีใครได้ประโยชน์ สู้เป็นผีที่รักษาคำพูดดีกว่า