“ผู้ดูแล? ผู้ดูแล?”
เสียงเรียกของแฮร์รี่ดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง
อวิ๋นเฉินส่ายหน้า ไล่ความรู้สึกแปลกแยกที่ไม่รู้ที่มาออกไป “เรื่องนี้ฉันช่วยไม่ได้ ฉันไม่มีประสบการณ์คบกับคนต่างเผ่าพันธุ์ ออกไปแล้วเลี้ยวซ้าย ไปถามซัคคิวบัสดูสิ”
พูดจบ เธอก็เปิดประตูแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
……
ขณะเดินไปตามถนนหินปูที่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อในเมืองเล็ก ๆ ความรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจของอวิ๋นเฉินกลับพอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับก้อนหิมะที่กลิ้งลงจากเขา
ข้างทางมีโคมไฟถนนที่มีดวงตางอกอยู่ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของนักท่องเที่ยวดังมาจากที่ไกล ๆ บางครั้งก็มีอัศวินไร้หัวขี่ม้าผ่านไปพร้อมเสียงกุบกับ ๆ
ทุกอย่างช่างคุ้นเคย แต่กลับแฝงความแปลกหน้าที่บอกไม่ถูก
เมื่อเดินผ่านทะเลสาบกลางเมือง อวิ๋นเฉินก็หยุดฝีเท้า
เธอย่อตัวลง มองผืนน้ำมืดทะมึน
เงาสะท้อนในน้ำไหววูบไปตามระลอกคลื่น—ใบหน้าสะสวย ผมดำตาดำ สวมเครื่องแบบเรียบร้อย
ในเมืองเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดเช่นนี้ เธอดูปกติเกินไป
ปกติเสียจนเหมือน…ตัวประหลาด
หรือว่า…เธอจะเป็นตัวประหลาดจริง ๆ?
ไม่ ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เธอก็ปฏิเสธมันทันที
ถ้าจะมีตัวประหลาด ก็ต้องเป็นพวกผีสางในเมืองนี้ เธอไม่มีทางเป็นหนึ่งในนั้น
“ซ่า!”
ผิวน้ำพลันแตกกระจาย
ใบหน้าขาวซีดเปียกโชกโผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำ ห่างจากปลายจมูกของอวิ๋นเฉินเพียง 2 เซนติเมตร
ถ้าเป็นคนธรรมดา ตอนนี้คงตกใจจนขาอ่อนล้มพับไปแล้ว
แต่อวิ๋นเฉินเพียงกะพริบตาอย่างใจเย็น แล้วสบตากับอีกฝ่าย
“……”
บรรยากาศเงียบงันไป 3 วินาที