เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังอดทนอยู่ในมิติลงทัณฑ์ที่ราวกับนรกบนดินนานถึงหนึ่งวันเต็ม ตี๋ซิวซือซึ่งถูกหน่วยรักษาความสงบลากออกมา ก็ฟื้นขึ้นในวันที่สี่หลังหมดสติไปในที่สุด
คราวนี้เขาบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ
แต่สถานีรักษาความสงบมีหน้าที่แค่ดูแลความสงบ จับคน และปรับเงิน ไม่ได้ใจดีเสียจนยอมเสียคะแนนพาผู้เล่นไปรักษา
อย่างมากก็เห็นแก่ที่เขาเป็นผู้เล่นฝีมือระดับแนวหน้า จึงมอบเตียงไม้แข็ง ๆ ให้หนึ่งหลัง พร้อมยาลูกกลอนที่ช่วยยื้อชีวิตได้หนึ่งเม็ด
เรียกง่าย ๆ ว่า “อย่ามาตายในมิติลงทัณฑ์ แล้วก็อย่ามาตายเลอะเทอะอยู่ในโถงสถานีรักษาความสงบ”
ตี๋ซิวซือที่บาดเจ็บสาหัสและเกือบตาย จึงต้องนอนทรมานอยู่บนเตียงไม้เย็นเฉียบแบบนั้นถึงสี่วัน กว่าจะฟื้นจากอาการโคม่าในที่สุด
“แค่ก ๆ…”
ตี๋ซิวซือกระแอมแห้ง ๆ สองครั้ง ในลำคอมีแต่กลิ่นคาวเลือด
เขาจ้องเพดานสีเทาขาว แววตาพร่าเลือนอยู่ชั่วขณะ ราวกับยังไม่แน่ใจว่าตนอยู่บนโลกมนุษย์หรือหล่นลงนรกไปแล้ว
“ฟื้นแล้วหรือ? ฟื้นแล้วก็กลับไป”
เสียงเย็นชาดังขึ้นจากข้างประตู
ตี๋ซิวซือฝืนขยับคอที่แข็งทื่อ สายตาค่อย ๆ จับภาพได้ชัด
อ้อ หัวหน้าหน่วยรักษาความสงบเอง
ในที่สุดสมองก็เริ่มทำงาน
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวจากกล้ามเนื้อและกระดูกทั่วร่าง เขาก็ประท้วงเสียงอ่อนแรง “นี่…ผมนอนอยู่ในสถานีรักษาความสงบของพวกคุณแล้ว อย่างน้อยพวกคุณก็เป็นหน่วยงานทางการ ไม่คิดจะรักษาแผลให้ผมหน่อยหรือ?”