ปฏิกิริยาแรกของอู๋หม่าคือ—ของปลอม
แต่ถึงจะรู้ดีว่ามันอาจเป็นของปลอม เขาก็ยังหันกลับไปมอง
เผื่อว่า...
ผลคือด้านหลังว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
เพียงชั่วขณะที่เขาหันไปมอง หมิ่นอิ่งซินก็สะกดจิตตัวเองได้สำเร็จ กำแพงตรงหน้าเธอ “เปิดประตู” ออกจนได้
เธอไม่คิดอะไรทั้งนั้น พุ่งทะลุออกไปทันที
เมื่ออู๋หม่าหันกลับมาอีกครั้ง ตรงหน้าก็ไม่เหลือใครแล้ว
เขาไม่ได้รีบร้อนตามไป แววตากลับไหววูบ ก่อนใจจะมั่นคงขึ้นเล็กน้อย
ปฏิกิริยาของหมิ่นอิ่งซินเมื่อครู่แสดงให้เห็นชัดว่าเธอไม่มีไพ่ตายอะไร ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกบีบจนถึงขั้นนี้
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เขาก็ลงมือจับตัวเธอได้เต็มที่
กำแพงตรงหน้ากลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว
แต่สำหรับอู๋หม่า นั่นไม่ใช่ปัญหา
เขายกมือชักการ์ดโจมตีระดับดาวต่ำออกมา แล้วระเบิดกำแพงตรง ๆ
……
อีกด้านหนึ่ง
กลุ่มของอวิ๋นเฉินที่เร่งกลับมาเต็มกำลัง มาถึงจุดที่ฝูเสี่ยวไกวกำลังต่อสู้ติดพันกับฮวาเจิ้งหาวเป็นที่แรก
หวงฝู่ซีเห็นฮวาเจิ้งหาวกำลังโจมตีฝูเสี่ยวไกวจากระยะไกล ดวงตาเบิกกว้างทันที «เกิดอะไรขึ้น? ฮวาเจิ้งหาวบ้าไปแล้วหรือ? เขากล้าทำร้ายเสี่ยวไกวได้ยังไง?»
อวิ๋นเฉินมองเพียงแวบเดียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ «ไม่ใช่บ้า แต่ถูกควบคุมอยู่»
สีหน้าหวงฝู่ซีเปลี่ยนไป «อย่างนั้นเสี่ยวซินก็อันตรายน่ะสิ?»
ในที่เกิดเหตุไม่มีเงาของหมิ่นอิ่งซิน ส่วน «ช้าง» ที่ควรจะคอยคุ้มกันเธอกลับแปรพักตร์ เรื่องนี้มองอย่างไรก็ไม่ใช่สัญญาณที่ดี
ฝูเสี่ยวไกวที่กำลังสู้สุดกำลังเหลือบเห็นกำลังเสริม ก็ร้องอย่างตื่นเต้น «เจ้านาย ช่วยด้วย!!!»