ฮวาเจิ้งหาวนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ร่วมถกเถียง เพียงฉวยน่องไก่ทอดจากมือของตี๋ซิวซือเงียบ ๆ แล้ววางไว้ตรงหน้าอวิ๋นเฉิน
อวิ๋นเฉินก้มมองน่องไก่แวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “ก็ไม่แน่หรอก”
เธอกัดน่องไก่ไปคำหนึ่ง “บางทีชาติที่แล้วฉันอาจเป็นคนดาวฮ่วนเจียก็ได้”
ชาตินี้เธอเป็นคนโลกสีน้ำเงินแน่นอน
แต่ชาติที่แล้วจะอยู่ดาวดวงไหนหรือสถานที่ใดก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
ตี๋ซิวซือเพิ่งเสียไก่น่องไป กำลังจะหันไปฉีกปีกไก่ แต่เพียงพริบตาเดียว ปีกไก่ก็ถูกหมิ่นอิ่งซินฉวยไปอย่างว่องไว
ตี๋ซิวซือ “……”
เป็นอะไรกันนักหนา? ต้องแย่งของเขาให้ได้เลยหรือไง?
หมิ่นอิ่งซินไม่สนใจสายตาลึกล้ำของเขา วางปีกไก่ลงในชามของอวิ๋นเฉิน แล้วสบตากับลี่ซา คล้ายกำลังยืนยันบางอย่างกับอีกฝ่าย
จากนั้นเธอจึงเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังเล็กน้อย “หัวหน้าทีมคะ พวกเรามีเรื่องอยากขอให้คุณช่วยค่ะ”
อวิ๋นเฉินวางน่องไก่ที่กินไปได้ครึ่งหนึ่งลง ยกแก้วขึ้นจิบเหล้า ปล่อยให้ตี๋ซิวซือฉวยปีกไก่ในชามของเธอไปอีกครั้ง
“เรื่องอะไร?”
หมิ่นอิ่งซินเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดสิ่งที่คิดไว้ตั้งนานแล้ว “คือพวกเราเห็นว่าพวกคุณแต่ละคนฝีมือดีมาก มีแค่ฉันกับพี่ซาซ่าที่สู้ไม่เป็นค่ะ”
ลี่ซาพยักหน้าเห็นด้วย
“เพราะงั้นพวกเราเลยอยากเรียนจากคุณค่ะ”
ความคิดนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นวันนี้
โดยเฉพาะหลังจากครั้งก่อนในด่านป่าฝน พวกเธอได้เห็นอวิ๋นเฉินกับนั่วถีซาหยาประชิดตัวต่อสู้กันด้วยตาตัวเอง ใจก็พลุ่งพล่าน ความคิดที่อยากฝึกวิชาติดตัวจริง ๆ ยิ่งหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ