ภาพในจอฉายมาถึงช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตของตี๋ซิวซือ—พิธีสืบทอดตำแหน่ง
องค์ชายเฒ่ายืนอยู่บนแท่นสูงอันหรูหรา มองบุตรชายด้วยแววตาปลาบปลื้ม
ในชั่วขณะที่องค์ชายเฒ่ายิ้มประกาศให้เขาขึ้นรับตำแหน่ง และยื่นคทาซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของคาเอ๋อหลัวมาตรงหน้า—
ระบบก็คืนความทรงจำในโลกจริงให้เขาเสียที
มือของตี๋ซิวซือที่กำลังจะรับคทาชะงักค้างกลางอากาศทันที
ดวงตาคู่เดิมที่เคยบริสุทธิ์พลันลุ่มลึก ราวกับในชั่วข้ามคืน เขาร่วงจากเมฆาในฝันกลับสู่ความจริงอันโหดร้าย
จากนั้นเขาก็ทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนแทบตาค้าง
เขาชักมือกลับ ชี้ขึ้นฟ้าแล้วด่ากราด “ไอ้เวรเอ๊ย! สนุกมากหรือไง?! ระบบ จงใจแกล้งฉันใช่ไหม? รอให้ฉันรับคทาแล้วได้เสวยสุขในฐานะองค์ชายสักหน่อย ค่อยคืนความทรงจำไม่ได้หรือไง?!”
อีกแค่นิดเดียว! อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น! เขาก็จะได้ลองสัมผัสความสุขของการเป็นองค์ชายแล้ว!
นอกจอ อวิ๋นเฉินเห็นฉากคุ้นตาและกลิ่นอายคุ้นเคย จนอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้
เจ้าผมเหลืองกลับมาแล้ว
ภายในจอ
เหล่าขุนนางและญาติพี่น้องที่อยู่ใต้แท่นต่างตะลึงงัน องค์ชายเฒ่าเองก็มีสีหน้าสับสน “ตี๋เอ๋อร์ เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร?”
ตี๋ซิวซือมองพวกเขาลึก ๆ เขามองใบหน้าเปี่ยมชีวิตเหล่านั้น มองความรักบริสุทธิ์ไร้มลทินที่มีอยู่เพียงในส่วนลึกของความฝัน
ลูกกระเดือกของเขาขยับ ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างอวดดีได้ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก “คิดจะใช้เหยื่อล่อหวานหูแบบนี้ขังฉันไว้ที่นี่ตลอดไปหรือ? ฝันไปเถอะ!”