อากาศเงียบงันไปชั่ววินาที
สีหน้าของตี๋ซิวซือแข็งค้าง
เปลือกตาของอวิ๋นเฉินกระตุกเล็กน้อย
เป็นอย่างที่คิด ตัวตนของตี๋ซิวซือถูกเปิดโปงจนได้
ชู่เล่อมองสีหน้าของพวกเขาอย่างพึงพอใจ
เธอตั้งใจเปิดโปงตัวตนของตี๋ซิวซือเอง
ตัวตนอื่นอาจยังพอหาทางปกปิดได้ แต่ตัวตน “เบี้ย” กลับซ่อนได้ยาก
เพราะในเกม «เบี้ย» ถูกจำกัดการกระทำหลายอย่าง แม้แต่จะโจมตีเป้าหมายใดก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
ที่เธอทำเช่นนี้ก็เพื่อให้ «คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง» รู้ว่าแผนของพวกเขาถูกคู่ต่อสู้มองออกแล้ว จะได้เกิดความตึงเครียด บางทีอาจถึงขั้นทำให้แผนเดิมของพวกเขาพังลงด้วย
“เหลวไหล! ใครบอกว่าฉันเป็น «เบี้ย» กัน?” ตี๋ซิวซือเชิดคอเถียงหน้าตาย “ฉันเป็น «ราชินี» ต่างหาก!”
“อ้อ? เธอเป็น «ราชินี» งั้นหรือ?” ชู่เล่อเยาะเย้ย “ถ้าอย่างนั้นก็ลงมือสิ «ราชินี» โจมตีได้ทั่วกระดาน ไม่มีจุดบอดไม่ใช่หรือไง? ทำไมเอาแต่พูด ไม่ยอมลงมือ หรือว่าแขนสั้นจนเอื้อมไม่ถึง?”
ตี๋ซิวซือ: “ฉันแค่ไว้หน้าพวกเธอต่างหาก!”
“ไม่จำเป็น” ชู่เล่อตอบอย่างฉับไว “เราเป็นคู่ต่อสู้กัน ไม่ต้องไว้หน้า”
ตี๋ซิวซือถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก หันไปมองอวิ๋นเฉินอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “หัวหน้าทีม พวกเขารังแกฉัน!”
สีหน้านั้นราวกับเด็กที่ไปทะเลาะกับคนอื่นแล้วเถียงสู้ไม่ได้ จึงหันกลับมาหาผู้ปกครองให้ช่วยออกหน้าแทน