มี่อิ๋งเห็นลี่ซายืนอยู่หน้าป้อมสามเหลี่ยมเพียงลำพัง ร่างบาง ดูไม่เหมือนคนที่สู้เป็น
มี่อิ๋งประเมินในใจ: อ้อมไปด้านหลัง ทำให้คนเฝ้าฐานคนนี้สลบก่อน แล้วค่อยรื้อป้อมสามเหลี่ยม
น่าเสียดายที่โชคไม่ได้เข้าข้างเธอ
ทันทีที่เข้าไปใกล้ เธอก็เผลอเหยียบก้อนกรวดเข้า
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ลี่ซาคงไม่มีทางสังเกตเห็น
แต่ความทรงจำของกล้ามเนื้อที่ฝึกฝนมาอย่างหนักในช่วงนี้ ทำให้ทันทีที่เหลือบเห็นก้อนกรวดกลิ้ง สมองยังไม่ทันตอบสนอง ร่างกายก็หมุนไปครึ่งรอบและคว้าไปทางนั้นแล้ว
สีหน้าของมี่อิ๋งเปลี่ยนไปทันที
เธอไม่คิดว่าลี่ซาจะตอบสนองได้รวดเร็วขนาดนี้ ยังไม่ทันถอยหนี แขนก็ถูกจับไว้แน่นเสียแล้ว
“จับได้แล้ว!” แววตาลี่ซาคมวาบ ไม่สนว่าจะมองเห็นอีกฝ่ายหรือไม่ มืออีกข้างไล้ขึ้นไปตามแขน ก่อนคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายไว้
มี่อิ๋งอาศัยว่าตัวเองยังล่องหนอยู่ ยกศอกกระแทกชายโครงของลี่ซา เข่าก็พุ่งขึ้นตามไปด้วย หวังบีบให้เธอปล่อยมือ
ลี่ซาถูกกระแทกจนจุกอก แต่มือที่จับอีกฝ่ายไว้กลับยิ่งรัดแน่นขึ้น
ปล่อยไม่ได้
ถ้าปล่อยให้หนีไป คราวนี้คงตามหาตัวยาก
ถึงตอนนั้นอีกฝ่ายซ่อนอยู่ในที่มืด ส่วนเธออยู่ในที่แจ้ง ต่อให้เฝ้าก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องเฝ้าตรงไหน
ลี่ซาจึงกัดฟันเข้าไปประชิดและสู้กับเธอ
มองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายวางมืออีกข้างไว้ตรงไหน มองไม่เห็นฝีเท้าที่เคลื่อนไหว ทำได้เพียงคาดเดาจากแรงที่เปลี่ยนไปบนแขนซึ่งจับไว้