“โห ดูท่าจะคุยเรื่องส่วนตัวกันสินะ” อวิ๋นเฉินเลิกคิ้ว แววสนใจวูบผ่านดวงตา “ไม่อยากให้ใครได้ยินหรือ?”
“ใช่ ไม่ควรให้ใครได้ยิน” หวนเสวี่ยหลิงมองเธอ น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “ที่สำคัญที่สุดคือ ห้ามให้คนของทางการได้ยิน”
“ทางการ?” คราวนี้อวิ๋นเฉินสนใจขึ้นมาจริง ๆ “หมายความว่ายังไง?”
หวนเสวี่ยหลิงกล่าวว่า “หลังจากเกมรอบก่อนของคุณจบลง ฉันไปคุยกับอู๋หม่า”
“ฉันรู้ว่าคุณเปลี่ยนอนาคตได้อย่างง่ายดาย”
ทักษะต้นกำเนิดของอู๋หม่าที่ทำให้มองเห็นอนาคตได้ ถือเป็นความลับสุดยอดในเกมนี้
ก่อนที่เขาจะเปิดไพ่ตายให้กับอวิ๋นเฉินรู้ ทั่วทั้งโลกของเกมมีเพียงหวนเสวี่ยหลิงคนเดียวที่รู้ความลับนี้
เธอรู้มาโดยตลอดว่าอู๋หม่าอึดอัดและเจ็บปวดเพียงใดที่ไม่อาจเปลี่ยนอนาคตได้ ราวกับถูกขังอยู่ในกรงแห่งโชคชะตา ได้แต่มองทุกสิ่งเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา แต่กลับทำอะไรไม่ได้
การปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของอวิ๋นเฉินเปรียบเสมือนมีดคมกริบที่กรีดตาข่ายสิ้นหวังผืนนั้นให้ขาดสะบั้น
เธอไม่เพียงทำให้อู๋หม่าเห็นความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้น แต่ยังทำให้หวนเสวี่ยหลิงมองเห็นโอกาสพลิกสถานการณ์ด้วย
“แล้วไง?” อวิ๋นเฉินกอดอก “นี่คือเหตุผลที่เมื่อกี้คุณออมมือให้ฉันหรือ? คุณก็อยากให้ฉันช่วยเปลี่ยนอนาคตเหมือนกัน?”
“ใช่” หวนเสวี่ยหลิงพยักหน้าโดยไม่คิดปิดบัง “ไม่ใช่แค่ฉัน ผู้เล่นทุกคนก็อยากเปลี่ยนอนาคตที่ถูกกำหนดไว้เช่นกัน”