ปัง! ปัง!
เสียงปืนสองนัดดังซ้อนทับกันสนิท
อวิ๋นเฉินยิงพลางก้าวเฉียง หลบตัวพุ่งไปทางขวาด้านหลัง
กระสุนเฉียดเอวของเธอไป ขาดชายเสื้อของเธอเป็นรู
อีกด้านหนึ่ง นั่วถีซาหยาก็ก้มตัวลงต่ำในจังหวะเดียวกัน กระสุนจากปืนของอวิ๋นเฉินเฉียดลำคอของเธอไป ตัดเถาวัลย์ที่ห้อยลงมาเส้นหนึ่งขาด
เสียงปืนยังไม่ทันจาง อวิ๋นเฉินก็ยกมือยิงซ้ำอีกนัด
นั่วถีซาหยายกมือซ้ายขึ้น น้ำแข็งแผ่นบางก่อตัวขึ้นข้างกายในพริบตา
ปัง!
กระสุนกระแทกผิวน้ำแข็ง รอยร้าวแผ่กระจายรวดเร็วดุจใยแมงมุม
อวิ๋นเฉินไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายสร้างชั้นน้ำแข็งที่สอง เธอถีบพื้นอย่างแรง
อาศัยลำต้นไม้ข้างกายเป็นหลัก เธอบิดตัวหักกลับอย่างฝืนกำลัง ก่อนพุ่งเข้าประชิดด้านขวาของนั่วถีซาหยาจากมุมที่คาดไม่ถึง ยกปืนเล็งขนานพื้น ยิงรัวสามนัดติด ไล่เจาะชายโครงกับข้อมือที่ถือปืนของอีกฝ่าย
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนทั้งสามนัดรวดเร็วราวกับกลายเป็นเสียงเดียว
แต่นั่วถีซาหยาก็เร็วไม่แพ้กัน
ทุกก้าวที่เธอถอยสั้นมาก สั้นเสียจนดูราวกับกำลังไถลไปกับพื้น
นัดแรกเฉียดปลายแขนเสื้อ นัดที่สองฝังเข้าลำต้นไม้ ส่วนนัดที่สามเธอก้มตัวลงต่ำ ปล่อยให้กระสุนพุ่งผ่านเหนือศีรษะไป
ปลายผมสีขาวทองปัดผ่านหัวไหล่ ร่างของเธอลอดผ่านช่องระหว่างรากไม้ที่แยกออกจากกัน
เธอสะบัดมือกลับ ปามีดน้ำแข็งเรียวยาวสองเล่มออกไป
มีดน้ำแข็งหมุนคว้างอย่างรวดเร็ว ตอนแหวกอากาศยังส่งเสียงแหลมสั่นพร่า ฟังแล้วชวนให้หนังศีรษะชา