ตี๋ซิวซือพยายามกู้หน้าตัวเอง “ถ้าตอนนี้ฉันมีคะแนนอยู่ในมือสักหน่อย รับรองว่าจะเลี้ยงมื้อใหญ่เธอแบบไม่กะพริบตาเลย!”
“เลิกวาดวิมานในอากาศได้แล้ว รอให้มีเงินเลี้ยงข้าวก่อน ค่อยกลับมาคุยกับฉันเรื่องวิสัยทัศน์” อวิ๋นเฉินไม่หวั่นไหวกับคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ แบบนี้แม้แต่น้อย ไม่เปิดช่องให้เขาเลยสักนิด
“...” ตี๋ซิวซือมองเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างทอดถอนใจ “ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงเอาชีวิตรอดในเกมได้เก่งเกินมนุษย์ขนาดนั้น เธอเหมือนไม่มีอารมณ์ความรู้สึกแบบคนปกติเลย ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ก็สงบนิ่งจนน่ากลัว ตั้งแต่รู้จักกันมา ฉันยังไม่เคยเห็นเธอเสียการควบคุมอารมณ์เลยสักครั้ง”
อวิ๋นเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา ตอบส่ง ๆ ว่า “ขอบใจแล้วกัน ถือว่าชมฉันก็แล้วกัน”
...
20 นาทีต่อมา รถก็มาถึงภัตตาคารบุฟเฟต์ทั่วดวงดาว
การตกแต่งภายในร้านเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งอนาคต เพดานโค้งจำลองห้วงดาราอันกว้างใหญ่ไพศาล ภายในโถงกว้างมีเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาไหลคลอไปทั่ว
บรรยากาศยอดเยี่ยม แต่ลูกค้ากลับมีไม่มากนัก
เพราะค่าอาหารมื้อละ 500 คะแนนนั้นสูงลิ่ว เงินจำนวนนี้ซื้อการ์ดไอเทมสองดาวได้หนึ่งใบ ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมใช้จ่ายฟุ่มเฟือยขนาดนั้น
อวิ๋นเฉินถอดเครื่องพรางตัวออกตั้งแต่อยู่บนรถ กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมของตัวเองแล้ว
เธอพาตี๋ซิวซือไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า สแกนเครื่องสมองผลึก แล้วออกเงินค่าอาหารต่อหัวให้เจ้าคนยากไร้แทน