จำนวนคนที่เขาฆ่าตายด้วยมือตัวเองน้อยกว่าตี๋ซิวซือจริง ๆ
เมื่อเทียบกับการฆ่าคน เขาชอบวิธีอีกแบบมากกว่า นั่นคือการทรมาน
มันเลวร้ายกว่าการฆ่าให้ตายตรง ๆ เสียอีก แต่เขาไม่ได้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด
เขาถูกบีบให้กลายเป็นแบบนี้ทีละน้อย
ตอนเด็ก ๆ เขาเองก็เคยถูกคนอื่นปฏิบัติแบบนั้น รสชาติของการถูกทรมาน เขาจำได้ชัดเจนเกินไป ชัดจนเมื่อโตขึ้นและมีความสามารถแล้ว ก็เอาคืนคนพวกนั้นอย่างครบถ้วน หรือกระทั่งทบต้นทบดอก
การได้เห็นศัตรูที่เคยอยู่สูงส่งคุกเข่าขอความเมตตาอยู่บนพื้น สำหรับเขาแล้วช่างสะใจนัก
เพราะอย่างนั้น หลังจากมาที่นี่ เขาจึงยังคงนิสัยแก้ปัญหาแบบเดิมไว้
เพียงแต่ตอนนี้ ความชอบด้านมืดเช่นนั้นลดน้อยลงมาก
เขาเองก็รู้ดีว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้
เพราะเขามีเพื่อนร่วมทางแล้ว
คนเหล่านี้ไม่กลัว ไม่หลบหน้า หรือรังเกียจเขาเพราะความโหดเหี้ยมและเลวร้าย ตรงกันข้าม พวกเขากลับชวนเขากินอาหาร ชวนเขาเล่นด้วย แล้วดึงเขาเข้าไปอยู่ในกลุ่มด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักว่า มิตรภาพไม่ได้เป็นแค่สิ่งที่คนอื่นพูดกันปากเปล่า
นอกจากพี่สาวแล้ว ยังมีคนที่ยอมรับเขาจริง ๆ ด้วย
“พวกเธอสังเกตไหม” หมิ่นอิ่งซินฟังทั้งสองคนเถียงกัน แล้วจู่ ๆ ก็เริ่มสรุปอย่างจริงจัง “พี่ฮวาน่ะ ปากไม่ตรงกับใจชัด ๆ”
“ปากก็บอกว่ารำคาญพี่ตี๋ แต่ทุกครั้งที่พี่ตี๋พูด เขาก็อดตอบโต้ไม่ได้อยู่ดี”
ลี่ซาเห็นด้วย “ใช่ แถมตอบเร็วมากด้วย”
ฮวาเจิ้งหาว “?”