เสียงกรีดร้องดังต่อเนื่องกันเป็นระลอก แต่กลับถูกกักอยู่ภายในพื้นที่แห่งนี้ ไม่อาจเล็ดลอดออกไปได้
เมื่อแสงจากค่ายกลค่อย ๆ มืดลง ทั้งสี่คนก็ฟุบอยู่บนพื้น สภาพถูกทรมานจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
เหย่รุ่ยจ่าวที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับตาค้าง
เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นคนตาย แต่การทรมานคนเป็น ๆ แบบนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ชั่วขณะหนึ่ง เขาแทบแยกไม่ออกว่าทั้งสี่คนบนพื้นน่ากลัวกว่า หรืออวิ๋นเฉินตรงหน้าที่สีหน้าเรียบเฉยมาโดยตลอดน่ากลัวกว่า
อวิ๋นเฉินเดินเข้าไปหา ปลายรองเท้าเหยียบลงบนหลังมือของคนหนึ่ง ก่อนก้มมองพวกเขาจากเบื้องบน
“ฉันนึกว่าพวกแกกร่างขนาดนี้จะมีฝีมือสักแค่ไหน ที่แท้ก็แค่นี้เอง คาเอ๋อหลัวกับเก๋อหลี่น่าก็เป็นพวกไร้ประโยชน์เหมือนกันหมด ฆ่าง่ายชะมัด”
คำพูดนี้เป็นประโยคที่ชายร่างสูงคนนั้นใช้เยาะเย้ยผู้เล่นโลกสีน้ำเงินก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกย้อนกลับไปให้เขาแบบคำต่อคำ
ในบรรดาทั้งสี่คนบนพื้น สามคนแทบไม่ขยับแล้ว นอนแน่นิ่งราวกับศพ
เหลือเพียงคนเดียวที่ยังฝืนประคองสติไว้ได้
เขาออกแรงลืมตาที่บวมเป่ง ลูกตาขุ่นมัวจ้องอวิ๋นเฉินเขม็ง น้ำเสียงสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “เธอ...เธอคือ... ‘คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง’ ใช่ไหม?”
แม้ปากจะถาม แต่ในใจเขามีคำตอบอยู่แล้ว
ผู้เล่นโลกสีน้ำเงินที่มีการ์ดขั้นเทพแบบนี้อยู่ในมือ แถมยังเป็นคนบ้าบิ่นที่ทำอะไรตามใจโดยไม่สนกฎเกณฑ์ นอกจาก “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” แล้ว จะเป็นใครไปได้อีก
เขาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
พวกเขาไม่ได้เตะโดนแผ่นเหล็กเข้าให้ แต่กระโดดลงเครื่องบดเนื้อด้วยตัวเองต่างหาก