เพียงคำถามครั้งที่สอง ทุกคนก็ได้ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับภูมิหลังมาแล้ว เส้นประสาทที่ขึงตึงของทุกคนจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ดูท่าผู้ตายจะเป็นพนักงานภายใน ขอบเขตการสืบสวนจึงแคบลงได้มาก
ทว่าอวิ๋นเฉินกลับเอนกายพิงกรอบประตูอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วแตะลงบนแม่กุญแจขึ้นสนิมอย่างแผ่วเบา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเจือแววสนุก
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นกำลังโกหก
คำตอบหนักแน่นว่า “ใช่” ที่จริงแล้ว ความจริงคือ “ไม่ใช่”
ผู้ตายไม่ใช่พนักงานเลย แต่เป็นคนนอก
ดูท่าประกาศของระบบจะมุ่งเน้นที่ตัวคำถาม ไม่ใช่ความจริงหรือเท็จของคำตอบ
แม้จะเป็นคำโกหก ก็ยังถูกประกาศให้ทุกคนรู้
แต่ปัญหาคือ คนนอกคนหนึ่งจะวิ่งเข้ามาในเขตสวนปิดตายที่กันดารจนแทบไม่มีใครอยากเหยียบทำไม? แถมยังมาตายในโกดังร้างที่ห่างไกลที่สุดอีก?
อวิ๋นเฉินลูบคาง ความคิดแล่นเร็วจี๋
“ผู้ตายเสียชีวิตในโกดังหรือเปล่า?”
หลังจากเงียบไปไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้เล่นคนหนึ่งก็อดถามไม่ได้อีก
คนที่ถูกถามคราวนี้ยังคงเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยผู้มีสีหน้าเคร่งขรึม
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตอบด้วยแววตาไร้ความไหวติงว่า “ใช่”
อืม โกดังนั่นเป็นสถานที่เกิดเหตุแห่งแรกจริง
แต่ข้อมูลนี้ไม่ได้ช่วยให้คดีคืบหน้าไปมากนัก
ความสนใจของเธอกลับไปอยู่ที่แม่กุญแจเหล็กอันใหญ่ตรงมืออีกครั้ง
เธอจับตัวแม่กุญแจแล้วเขย่าขึ้นลงซ้ายขวา กำลังจะตรวจดูว่ารูกุญแจมีร่องรอยถูกงัดหรือไม่ ทันใดนั้น—
“โอ๊ย! อย่ามาคุ้ยเขี่ยฉันสิ!”
เสียงแหลมเล็กพลันดังขึ้นข้างหูอวิ๋นเฉิน
อวิ๋นเฉินชะงักมือ สีหน้ายังคงเป็นปกติ เพียงกดปลายนิ้วลงไปเบา ๆ อีกนิด