“คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง!!!”
ทันใดนั้น เสียงคำรามเกรี้ยวกราดก็ดังมาจากที่ไม่ไกล
หลายคนหันไปมองตามเสียง
เห็นกลุ่มชาวคาเอ๋อหลัวร่างสูงใหญ่กำยำ กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างเอาเรื่อง
คนที่เดินนำหน้าคืออ๋าวต้ง ซึ่งก่อนหน้านี้ถูกหวงฝู่ซีตบไม่ยั้งจนหน้าบวมเป็นหัวหมู
พวกเขาเพิ่งชนะเกมฝ่ายฉบับระดับยากปานกลาง จึงพากันมาที่ร้านอาหารเพื่อกินมื้อดี ๆ เป็นรางวัลให้ตัวเอง
แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามา อ๋าวต้งก็เห็นอวิ๋นเฉินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
ศัตรูพบหน้า แม้จะเป็นศัตรูกันอยู่ฝ่ายเดียว ก็ย่อมแค้นเคืองเป็นพิเศษ
อ๋าวต้งพาคนของเขาฝ่าผู้คนตรงเข้ามา เกือบชนอู๋หม่าที่อยู่กลางทางเดินจนเซ
อ๋าวต้งพุ่งเข้ามาแล้วชี้หน้าอวิ๋นเฉินด้วยความเดือดดาล “ดี! ในที่สุดก็จับตัวเธอได้เสียที! เธอควบคุมฉัน แล้วก็ซ้อมฉันจนเจ็บไปทั้งตัว ยังใส่ร้ายโอวป๋ออย่างหน้าไม่อาย แถมฆ่าเขาอีก!”
หวงฝู่ซีที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว
คนที่ลงมือซ้อมชัด ๆ คือเธอ แล้วจะโยนความผิดทั้งหมดให้อวิ๋นเฉินได้อย่างไร?
เธอกำลังจะตบโต๊ะลุกขึ้นสวนกลับ แต่อวิ๋นเฉินกลับกดมือเธอไว้ใต้โต๊ะ แล้วชิงพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ถ้าป่วยก็ไปรักษา อย่ามาที่นี่แล้วทำตัวเหมือนหมาบ้าเที่ยวกัดคนไปทั่ว ฉันไม่ใช่คนใจเย็นนักหรอกนะ”
“เลิกวางท่าอยู่ตรงนี้ได้แล้ว!” อ๋าวต้งเชิดคอ ตะโกนข่มขู่ทั้งที่ในใจหวาดกลัว “ที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะ! มีคนตั้งมากมายมองอยู่ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะกล้าฆ่าพวกเราต่อหน้าคนอื่น!”
เพราะการตายของโอวป๋อ หน่วยรักษาความสงบในเมืองจึงเพิ่มกำลังลาดตระเวน ขอแค่มีคนตะโกนเรียกเมื่อเกิดการต่อสู้กัน หน่วยรักษาความสงบก็จะได้ยินและรีบมาถึงทันที เขาจึงมั่นใจว่าอวิ๋นเฉินไม่กล้าทำอะไรพวกเขา