ขาข้างหนึ่งของเธอลากไปกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ส่วนอีกข้างก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางบิดเบี้ยว แขนทั้งสองเหยียดตรงไปข้างหน้าอย่างแข็งทื่อ ปากส่งเสียงไม่ได้ มุมปากยังกระตุกเป็นระยะให้เข้ากับท่าทาง
คนทั้งห้าด้านล่างเวทีมองจนชะงัก
นี่มัน...คนโง่หรือซอมบี้กันแน่?
หมิ่นอิ่งซินลากขาข้างที่พิการเดินไปสองก้าว ก่อนหยุดแล้วชูมือทำสัญลักษณ์เลข “6” ให้คนด้านล่างดู
จากนั้นเธอก็ลดแขนที่เหยียดแข็งทื่อลง ใช้สองมือประคองคาง ทำท่าราวกับดอกไม้กำลังเบ่งบาน แล้วเปลี่ยนกลับเป็นซอมบี้อีกครั้ง เดินกะเผลกต่อไป
ซอมบี้...ดอกไม้? ลี่ซานึกอะไรขึ้นได้ฉับพลัน รีบเขียนลงบนกระดานไวท์บอร์ด: [พืชปะทะซอมบี้]
หมิ่นอิ่งซินบนเวทีปรบมืออย่างดีใจ ถูกต้อง!
โจทย์ข้อที่หกปรากฏขึ้น
หมิ่นอิ่งซินจ้องโจทย์ ครุ่นคิดอยู่กับที่สองสามวินาที แล้วชูนิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว
สี่คำ
จากนั้นเธอก็พับนิ้วลงสามนิ้ว เหลือเพียงนิ้วเดียว
ทั้งห้าคนด้านล่างมองเธออย่างเงียบงัน
เห็นพวกเขาไม่มีปฏิกิริยา หมิ่นอิ่งซินจึงเปลี่ยนท่ามือใหม่ ชูนิ้วโป้งขึ้น
ก็ยังไม่มีใครขยับปากกา
หมิ่นอิ่งซินร้อนใจจนหมุนตัวอยู่กับที่ครึ่งรอบ ก่อนตัดสินใจเปลี่ยนวิธีคิด
เธอยกมือขึ้น ทำท่าราวกับคว้าของบางอย่างแล้วกระชากไปด้านหลัง จากนั้นทำท่าฉีกสิ่งของ
คราวนี้ทุกคนเข้าใจแล้ว เธอกำลังฉีกป้ายชื่อ