จัตุรัสกลาง
อวิ๋นเฉินกับหวงฝู่ซีเพิ่งปรากฏตัวขึ้น ยังไม่ทันยืนให้มั่นก็ถูกเพื่อนร่วมทีมพุ่งเข้ามากอดต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“หัวหน้าทีม! คุณเก่งมากเลย!” หมิ่นอิ่งซินเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา ดวงตาเป็นประกายสุด ๆ “ตอนสุดท้ายนั่นฉันมองจนหัวใจแทบกระเด็นออกมาเลย!”
ลี่ซาก็เข้ามาสมทบ พลางตบอก สีหน้าเหมือนเพิ่งรอดตายมาได้ “ศึกนี้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ยังดีที่ชนะได้ โชคดีจริง ๆ ที่ชนะได้”
พูดไปพูดมา เธอก็แทบอยากถอนหายใจ
ถ้าแพ้ขึ้นมา เธอกับหมิ่นอิ่งซินคงได้อาเจียนจนตายอยู่ตรงนั้นแน่ ๆ พวกเธอตกรอบกันง่ายเกินไปมาก
ตี๋ซิวซือล้วงมือใส่กระเป๋า ทำท่าราวกับ ‘ฉันรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้’ มุมปากแทบจะยกขึ้นไปถึงฟ้า “เป็นอย่างที่คิด ฉันมองเธอไม่ผิดจริง ๆ”
เขามองอวิ๋นเฉิน พูดด้วยน้ำเสียงฮึกเหิมเป็นพิเศษ
“ศึกนี้เธอเป็นจุดสนใจไปทั่วอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเราคือทีมอันดับหนึ่ง!”
หมิ่นอิ่งซินฟังแล้วเลือดลมพลุ่งพล่าน ชูแขนขึ้นสูง “ทีมอันดับหนึ่ง!”
ลี่ซาก็พลอยฮึกเหิมไปด้วย ตะโกนตาม “ทีมอันดับหนึ่ง!”
หวงฝู่ซีถนัดเรื่องร่วมวงแบบนี้เป็นที่สุด เธอเชิดคางขึ้นแล้วขานรับอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ทีมอันดับหนึ่ง!”
บรรยากาศคึกคักขึ้นมาทันที
มีเพียงสองคนในกลุ่มที่ยังไม่ได้ส่งเสียง
อวิ๋นเฉินไม่พูด ส่วนฮวาเจิ้งหาวก็เงียบเช่นกัน
ตี๋ซิวซือเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจ ใช้ศอกกระทุ้งฮวาเจิ้งหาวรัว ๆ “ยืนเซ่ออะไรอยู่? ตามให้ทันสิ!”
ฮวาเจิ้งหาวถูกกระแทกจนตัวเอนเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากัน สีหน้าเขียนชัดว่า ‘พวกคุณว่างกันมากจริง ๆ’
“...ไม่เอา”
ทำตัวเหมือนคนโง่ น่าอายจะตาย
“ว่าไงนะ?” ตี๋ซิวซือเบิกตา น้ำเสียงแฝงแววข่มขู่ราง ๆ “พูดอีกทีสิ กล้าทำลายบรรยากาศ ฉันจะดวลกับนายเดี๋ยวนี้!”