อวิ๋นเฉินยังคงเดินต่อโดยไม่หันกลับมา “สองแสนแต้ม”
หยวนฝู่: “……”
ไม่ใช่สิ ทำไมถึงขึ้นราคากะทันหันได้ด้วย?!
ยังมีจรรยาบรรณในอาชีพอยู่หรือเปล่าเนี่ย?!
เขาหันไปมองเคอโยวโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยการขอความช่วยเหลือ
แต่เคอโยวปฏิเสธ “เรื่องของตัวเอง ก็จัดการเองสิ”
หยวนฝู่: “……”
เขาไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มาเจอทั้งหัวหน้าแบบนี้และผู้เล่นแบบนี้กันนะ!
หนึ่งนาทีต่อมา
อวิ๋นเฉินมองแต้มสองแสนที่เพิ่มเข้ามาในบัญชี เป่านกหวีดอย่างพึงพอใจ
แค่เดินเล่นรอบเดียวก็ได้เงินมาเปล่า ๆ วันนี้เธอเลี้ยงเอง
ด้านหลังอวิ๋นเฉิน หยวนฝู่ยืนมองเธอเดินจากไป สีหน้าไม่สู้ดี ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าปล่อยเรื่องนี้ไปแบบนี้ไม่ได้
เขาพลันเอ่ยขึ้น “เจ้าดาว หากสุดท้ายเธอไปดาวฮ่วนเจียจริง ๆ จัดให้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาผมได้ไหม?”
บัญชีที่ถูกรีดไถวันนี้ เขาต้องคิดคืนให้ได้!
สายตาของเคอโยวยังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่อวิ๋นเฉินจากไป เมื่อได้ยินคำถามก็เอ่ยตอบ “ไม่ได้”
หยวนฝู่หันไปมองเธอ คิ้วแทบจะลอยพ้นหน้าผาก “ทำไมไม่ได้ล่ะ? หรือว่าเธอสำคัญกว่าผมอีก? ผมติดตามท่านมาตั้งแต่อายุสิบขวบนะ!”
คนรอบตัวเคอโยวอย่างถัวตันส่วนใหญ่ล้วนมาจากตระกูลใหญ่ ยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นที่สูงมาตั้งแต่เด็ก
มีเพียงหยวนฝู่ที่ต่างออกไป
ตอนเคอโยวออกตรวจการณ์ในปีนั้น เธอเป็นคนพาเขากลับมาด้วยตัวเอง เลี้ยงดู สั่งสอน และผลักดันเขาขึ้นมาทีละขั้น
ความผูกพันเช่นนี้ ใครจะมาเทียบได้?
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า