เป้าหมายแรกคือเพื่อนบ้านทางทิศตะวันออก
ตามคำบอกเล่าของฝูเสี่ยวไกว นั่นเป็น “คนประหลาด” ที่ถึงขั้นทะเลาะกับวัวของตัวเองได้
ทะเลาะกับวัวได้ด้วย แบบนี้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้เขตแดนด้านตะวันออก ก็ได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งดังแว่วมาจากหลังบ้านที่อยู่ตรงหน้าเป็นระยะ ๆ... หรือจะพูดให้ถูก น่าจะเป็นเสียงคำรามอยู่ฝ่ายเดียวสลับกับเสียงวัวร้องสองสามครั้ง
“โง่ชะมัด! ไปทางซ้าย! เลี้ยวซ้าย! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?!”
“มอ——!”
“ยังกล้าเถียงอีกหรือ? คืนนี้อดข้าวไปเลย!”
“มอ ๆ!!”
อวิ๋นเฉิน “……”
พลังเหลือล้นจริง ๆ
เธอสังเกตแปลงเพาะปลูกของอีกฝ่าย
หว่านเมล็ดเสร็จแล้ว พืชบางชนิดดูเหมือนจะเริ่มผลิยอดอ่อนออกมานิดหน่อย
มีแปลงปลูกก็ดีแล้ว
อวิ๋นเฉินหยุดอยู่ตรงเส้นแบ่งเขตที่มองไม่เห็น หากก้าวต่อไปอีกก้าวก็จะเข้าไปในอาณาเขตของอีกฝ่าย ซึ่งต้องจ่ายค่าผ่านทาง
เธอลดเสียงลงแล้วกำชับฝูเสี่ยวไกวที่เกาะอยู่บนไหล่ “พาพวกมันเข้าไป เบา ๆ หน่อย ไปกระโดดโลดเต้นในแปลงที่เพิ่งงอกสักสองสามรอบ เข้าใจไหม?”
ถ้าลอบก่อกวนได้โดยไม่มีใครรู้ย่อมดีที่สุด เพิ่งเริ่มเกมก็สร้างศัตรูไว้มากเกินไป พอยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกหนีบโจมตีจากสองด้าน แบบนั้นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
“รับทราบ เจ้านาย!” ฝูเสี่ยวไกวหัวเราะคิกคัก ดวงตากลมโตเป็นประกายตื่นเต้นที่กำลังจะได้ก่อเรื่อง
มันกระพือปีกทะยานขึ้น นำ “กองทัพรื้อถอน” ที่ประกอบด้วยวัว แกะ และไก่ ลอบเข้าไปในร่องแปลงของอีกฝ่ายอย่างไร้สุ้มเสียง