ในเกม บรรยากาศกลับตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะกันได้ทุกเมื่อ
ผู้เล่นคาเอ๋อหลัวสองคนนั้นเห็นว่าหากปะทะกันตรง ๆ ก็ใช่ว่าจะชนะได้แน่นอน จึงเริ่มพยายามดึงผู้เล่นที่เหลืออีกไม่กี่คนให้มาร่วมมือกันรุมโจมตีหวงฝู่ซี
แต่ไม่มีใครตอบตกลง
ล้อเล่นน่า ใครบ้างไม่รู้ว่าคนที่ชื่อ “พี่นี่แหละราชินี” กับคนที่ชื่อ “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” สนิทสนมกันไม่น้อย?
ถ้าวันนี้พวกเขาเห็นแก่ความสะใจชั่วครู่ ช่วยฆ่าเธอเข้า พรุ่งนี้ตัวสังหารคนนั้นก็คงหิ้วดาบมาหาถึงหน้าบ้านพวกเขาแน่!
ใครอยากหาเรื่องเดือดร้อนใหญ่ขนาดนั้นใส่ตัวกันล่ะ?
ยิ่งไปกว่านั้น การตายของจิงเยว่ก็เท่ากับช่วยกำจัดอุปสรรคใหญ่ที่สุดบนเส้นทางสู่ชัยชนะให้พวกเขาโดยตรง
ผู้เล่นที่เหลืออยู่ในสนามต่างแอบยินดีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แค่รู้สึกขอบคุณหวงฝู่ซีก็ยังไม่พอ แล้วจะไปรุมโจมตีเธอได้อย่างไร?
เมื่อเห็นว่าดึงพวกมาช่วยไม่ได้ ผู้เล่นคาเอ๋อหลัวสองคนนั้นจึงทำได้เพียงกัดฟันลงมือเอง
พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น
หากปล่อยให้สมาชิกแกนหลักของกิลด์ถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาโดยไม่ทำอะไร พอกลับไปกิลด์ก็ไม่มีทางอธิบายได้
ทั้งสองสบตากัน ก่อนเริ่มขยับเข้าใกล้หวงฝู่ซีทีละก้าว
เมื่อเห็นทั้งคู่เข้ามาใกล้ หวงฝู่ซียังคงนั่งท่าหล่อเหลา มือเดียวถือดาบไว้
ภายนอกเธอดูนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งเท่ทั้งหยิ่งยโส และควบคุมบรรยากาศของ “ราชินี” ไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ความจริงในใจเธอกำลังสบถด่าอย่างบ้าคลั่ง
เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!
การโต้กลับรวดเร็วราวสายน้ำเมื่อครู่นั้น เธอฝืนทำได้ด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งสูงขึ้นเท่านั้น