ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน วันเวลาในป่าบนเขาสงบเงียบและแสนสบาย
ทุกวัน ฝูเสี่ยวไกวจะเกาะติดอวิ๋นเฉินราวกับหางเล็ก ๆ ไม่ก็นั่งยอง ๆ อยู่บนหมวกฟางของเธอตามลงไปปลูกผัก หรือไม่ก็หมอบอยู่บนไหล่ไปล่าสัตว์บนเขาด้วยกัน ใช้ชีวิตอิสระอย่างสำราญใจ
จนกระทั่งวันหนึ่ง หลังผ่านไปครึ่งปี
อวิ๋นเฉินลืมตาตื่นในตอนเช้า ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับ “ผู้เล่น” กลับคืนสู่สมอง
ไม่ใช่ว่าเธอนึกขึ้นมาได้เอง แต่ระบบเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงคืนความทรงจำให้เธอ
ขณะเดียวกัน ตัวอักษรบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า เปล่งแสงสีฟ้าเรืองรองจาง ๆ:
[แจ้งเตือนจากระบบ: ผู้เล่น “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” คุณยินดีจะเลือกอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตกับพ่อแม่ตลอดไป และไม่กลับไปยังโลกแห่งเกมอีกหรือไม่?]
[เลือก “ใช่”: คุณจะจมอยู่ที่นี่ตลอดไป ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขและแสนสบาย]
[เลือก “ไม่”: คุณจะออกจากภาพลวงตาทันที และกลับสู่เกม โปรดพิจารณาให้รอบคอบ]
เมื่อเห็นข้อความเหล่านั้น อวิ๋นเฉินเอนพิงหัวเตียง อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
พิจารณาให้รอบคอบหรือ? แน่นอนว่าเธอเข้าใจดีว่าระบบกำลังบอกเป็นนัยถึงอะไร
นี่ไม่ใช่คำถามที่มีให้เลือกเพียงข้อเดียวเลย
ถึงเธอจะกด “ไม่” แล้วคนอื่นในทีมล่ะ?
หวงฝู่ซี ฮวาเจิ้งหาว ตี๋ซิวซือ และคนอื่น ๆ จะต้านทานสิ่งล่อลวงที่ปรุงแต่งขึ้นเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะได้หรือ?