[ยินดีต้อนรับผู้เล่น “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง”]
[โปรดเลือกระดับความยากของเกมที่ต้องการท้าทาย]
[ยืนยันเลือกระดับยาก]
[กำลังจับคู่เกม……]
[ติ๊ง—เนื่องจากผู้เล่นสำหรับระดับยากมีจำนวนไม่เพียงพอ จึงเปิดใช้กลไกเติมผู้เล่น……]
[จับคู่สำเร็จ! ชื่อเกม: เกมจับคู่ผลไม้ (ฉบับยาก)]
[นับถอยหลังเพื่อส่งตัว: 3 2 1……]
……
หลังความรู้สึกวิงเวียนคุ้นเคยผ่านพ้นไป อวิ๋นเฉินก็ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือโลกที่มีสีสันฉูดฉาดจนแสบตา
กลิ่นลูกกวาดหวานเลี่ยนอบอวลอยู่ในอากาศ
ที่นี่ดูคล้ายสวนสนุกซึ่งมีสีสันสดจัดเต็มไปหมด ท้องฟ้าเป็นสีเหลืองนวล พื้นเป็นสีเขียวอ่อนสดใส ไกลออกไปยังมีอาคารการ์ตูนรูปร่างเกินจริงหลากสีสัน แม้แต่แสงก็คล้ายถูกย้อมสีจนดูพิสดาร
ไม่ใช่แค่สภาพแวดล้อม แม้แต่ผู้เล่นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของจานสี
อวิ๋นเฉินก้มมองตัวเอง
เสื้อผ้ายังเป็นชุดลำลองที่ใส่ก่อนเข้าเกม เพียงแต่สีเปลี่ยนไป
จากสีดำเรียบ ๆ กลายเป็นสีน้ำเงินไพลินสดใส อวิ๋นเฉินรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนตัวเอลฟ์สีน้ำเงินไม่มีผิด
ผู้เล่นอีกเจ็ดคนรอบข้างก็เป็นแบบเดียวกัน แต่ละคนมีสีหลักติดตัวเพียงสีเดียว ราวกับถูกหยิบออกมาจากถังย้อมผ้า
อวิ๋นเฉินกวาดตามองรอบวงอย่างแนบเนียน คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยในใจ
รายชื่อผู้เล่นคราวนี้ชวนให้นึกถึง “การรวมตัวของคนคุ้นหน้า” อยู่ไม่น้อย
อู๋หม่า โยวเถาเถา เจียเย่ฝานนี
รวมเธอด้วยก็เป็นสี่คน ทั้งหมดเคยพบกันในเกมหนึ่ง สอง สาม หุ่นไม้