ซิลวานขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนยังไม่เข้าใจนัก “ในเมื่อคุณไม่กลัว แล้วทำไมยังต้องปลอมตัวด้วย? ทำไมไม่เผยโฉมหน้าจริงให้เห็นไปเลย?”
“นั่นสิ ทำไมล่ะ?” เสียนอิงอดแทรกถามไม่ได้
ทั้งที่ทำอะไรเอิกเกริกขนาดนั้น แทบอยากจะเจาะรูบนฟ้าให้ได้ แล้วทำไมถึงถ่อมตัวเรื่องรูปลักษณ์นัก แถมยังชอบสวมหน้าคนอื่นอีก?
อวิ๋นเฉินถอนหายใจ สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า “พวกมนุษย์อย่างพวกคุณไม่เข้าใจศิลปะหรอก”
“เอาละ ในเมื่ออยากรู้กันนัก ฉันก็จะเมตตาบอกให้ก็ได้ เพราะว่า—”
เธอจงใจหยุดเว้นจังหวะ ยืดเสียงให้ยาว เรียกความสนใจจากทุกคนจนแทบอดใจไม่ไหว
“—ฉันอยากทำ”
ทุกคน: “……………………”
ไปให้พ้น!
เสียอารมณ์หมด!
ที่จริงแล้ว เหตุผลแท้จริงนั้นง่ายมาก
ถ้าอวิ๋นเฉินใช้ใบหน้าที่โด่งดังไปทั่วเมืองของตัวเอง ทุกคนคงระแวดระวังเธอเหมือนระวังโจร แถมอาจกรูกันเข้ามารุมโจมตีตั้งแต่แรก แบบนั้นประสบการณ์เล่นเกมคงแย่สุด ๆ
ปลอมตัวสักหน่อย บางครั้งยังหลอกคนได้ด้วย สนุกจะตาย
แต่อวิ๋นเฉินขี้เกียจอธิบายเรื่องพวกนี้ให้พวกเขาฟัง
ซินเฟิงฮ่าวมองใบหน้าคุ้นเคยของเผ่าพันธุ์ตัวเองบนร่างอวิ๋นเฉิน ยิ่งมองก็ยิ่งขัดตา จนอดตะโกนไม่ได้ว่า “เฮ้! ถ้าจะปลอมก็ปลอมเป็นคนอื่นสิ! ห้ามใช้หน้าของชาวเก๋อหลี่น่าของพวกเรา! นี่เป็นการลบหลู่เผ่าพันธุ์อันสูงส่งของเรา รีบเปลี่ยนกลับไป หรือไม่ก็เปลี่ยนเป็นคนอื่น!”
ในเมื่อสถานะถูกเปิดเผยแล้ว จะปลอมตัวต่อไปก็ไม่มีความหมาย
แต่อวิ๋นเฉินปฏิเสธทันที “ไม่เปลี่ยน”
“เธอ...” ซินเฟิงฮ่าวพูดไม่ออกด้วยความโมโห
“หน้าตาดีขนาดนี้ ทำไมฉันต้องเปลี่ยนด้วย?” อวิ๋นเฉินลูบหูเอลฟ์แหลมยาวของตัวเอง สีหน้าเคลิบเคลิ้ม “ชาวเก๋อหลี่น่าหน้าตาดีจริง ๆ ฉันชอบใบหน้านี้มาก ไม่ใช้ก็เสียของแย่”