ตี๋ซิวซือเหลือบเห็นภาพนั้นเข้าพอดี พลันยืนอึ้งตะลึง โบกพลองในมือพลางตะโกนลั่น “เฮ้ย! พวกนายไปกันหมดได้ยังไง?!”
ไม่มีใครสนใจเขา
แม้แต่คนที่หันกลับมามองก็ไม่มี
ฮวาเจิ้งหาวคร้านจะต่อปากต่อคำกับเขาอีก จึงก้าวตามกลุ่มใหญ่ไปทันที
ตอนเดินผ่านตี๋ซิวซือ เขาทิ้งคำเยาะเย้ยไว้ประโยคหนึ่ง “มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ประลองกับนาย”
ตี๋ซิวซือ “……”
มองคนทั้งห้าที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ เขากระทืบเท้าด้วยความโมโห ตะโกนเสียงหลงใส่แผ่นหลังของพวกเขา “พวกนายมันใจร้ายเกินไปแล้ว! มื้อนี้ฉันไม่เลี้ยงแน่! อดตายกันไปเลย!”
ท่ามกลางสายลม เสียงเอื่อยเฉื่อยของอวิ๋นเฉินลอยย้อนกลับมา
“คะแนนแค่นี้ไม่ขาดหรอก~”
หางตาของตี๋ซิวซือกระตุก เขาโมโหจนบีบพลองในมือหักดังกร๊อบคามือ
อ๊ากกก! โมโหจะตายอยู่แล้ว!!!
ถึงจะโมโห แต่สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่หน้าด้านตามกลุ่มใหญ่ไป
“ฉันเตือนพวกนายไว้ก่อนนะ! ถ้ายังทำเหมือนฉันเป็นคนนอกแบบนี้ สักวันพวกนายจะต้องเสียเพื่อนร่วมทีมแสนวิเศษอย่างฉันไป!”
อวิ๋นเฉิน “งั้นเหรอ? เอาไม้กวาดไล่นาย นายยังไม่ยอมไปเลย”
หวงฝู่ซี “ก็จริง ไม่มีใครติดคนเท่านายแล้ว”
หมิ่นอิ่งซิน “พี่ตี๋ ยอมรับมาเถอะ จริง ๆ แล้วพี่ชอบให้พวกเรารุมเถียงใช่ไหมล่ะ”
ลี่ซา “นี่เรียกว่า…อะไรนะ พวกชอบความเจ็บปวดหรือเปล่า?”
ฮวาเจิ้งหาว “เขาแค่เป็นบ้า”
คนข้างหน้าทนไม่ไหวจนหัวเราะออกมาพร้อมกันในที่สุด
ตี๋ซิวซือ “???”