เด็กสาวผมยาว: “……”
แย่แล้ว ให้การไม่ตรงกันเสียแล้ว
เธอฝืนใจพูดต่อทั้งที่รู้สึกกระอักกระอ่วน “แ-แน่นอนว่าฉันเชื่อเธอ!”
“คุณย่าเกิดเรื่องแล้ว” เด็กสาวผมสั้นไม่ได้ต่อคำพูดของเธอ แต่กลับสรุปออกมา
เด็กสาวผมยาวหลับตาลง สีหน้าราวกับจะร้องไห้
ทำไมพี่สาวถึงมองเธอออกได้เร็วขนาดนี้ทุกทีนะ!
เมื่อถูกสายตาของพี่สาวจับจ้อง ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ ก้มหน้าสารภาพตามตรง “ใช่ คุณย่าได้รับพิษต่อระบบประสาท ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลย”
เด็กสาวผมสั้นยังคงสีหน้าเรียบเฉย “จิ้นฉางเป็นคนทำ?”
คราวนี้เด็กสาวผมยาวไม่ได้ตกใจอีก
เธอคงชินแล้วที่พี่สาวมองทะลุความจริงได้ทันที จึงตอบรับเสียงหนึ่ง “ใช่”
“เจ้าจิ้งจอกเฒ่านั่นแสร้งทำมานานหลายปี ในที่สุดก็ทนไม่ไหว คิดจะชิงอำนาจแล้ว”
“ใช่”
“โอกาสชนะของเรามีมากแค่ไหน?”
เด็กสาวผมยาวเกือบพยักหน้าตอบว่า “ใช่แล้ว” ตามความเคยชิน แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอถึงนึกได้ว่าพี่สาวถามอะไร
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเชิดคางขึ้น ตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “แน่นอนว่าโอกาสชนะของเรามีมากกว่า!”
เด็กสาวผมสั้นมองเธออย่างลึกซึ้ง แล้วเบือนสายตากลับมา “เอาละ เธอไปได้แล้ว”
“หา?” เด็กสาวผมยาวชะงัก “พี่ ไม่มีอะไรจะถามฉันอีกแล้วเหรอ?”
“ไม่มีแล้ว”
“งั้นฉันไปจริง ๆ นะ?”
“ไปเถอะ ระวังตัวด้วย”
เด็กสาวผมยาวหันหลังเดินไปสองก้าว จู่ ๆ ก็หยุด แล้วเดินย้อนกลับมา กางแขนโอบกอดเด็กสาวผมสั้นไว้แน่น