ฮวาคงหลิงอยู่ในโลกแห่งความจริง
ไม่ว่าภาพลวงตาจะถักทอออกมาได้งดงามและอบอุ่นเพียงใด “พี่สาว” ที่อยู่ในนั้นก็เป็นเพียงข้อมูลชุดหนึ่งซึ่งไร้วิญญาณเท่านั้น เพราะฉะนั้นเขาจึงตัดขาดจากความสงบสุขจอมปลอมโดยไม่ลังเล แล้วกลับมา
“เธอเป็นน้องชายที่ดีนะ” อวิ๋นเฉินกอดอก กล่าวประเมินอย่างเป็นกลาง
หากไม่นับนิสัยของหมอนี่ในเวลาปกติ แค่ความคิดที่อยากปกป้องพี่สาวก็ไม่มีอะไรให้ติจริง ๆ
ระหว่างที่ความคิดล่องลอย จู่ ๆ ประโยคเรียกอย่างไร้เดียงสาที่ดังข้างหูตอนเพิ่งตกลงไปในภาพลวงตาก็ผุดขึ้นมาในหัว “พี่สาว อย่าไป!”
ตอนนั้นใครเป็นคนเรียกกันนะ? หรือว่าเธอหูแว่วไปเองจริง ๆ?
“ฮวาเจิ้งหาว!”
เสียงตะโกนเร่งร้อนที่แหบพร่าไปเล็กน้อยดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของอวิ๋นเฉิน
เธอหันไปมอง
เห็นฮวาคงหลิงแหวกฝูงชนอย่างไม่สนภาพลักษณ์ วิ่งหอบหายใจตรงมาทางนี้
เธอวิ่งเร็วเกินไปจนเกือบสะดุด ก่อนจะพุ่งชนฮวาเจิ้งหาวเข้าเต็ม ๆ แล้วคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง พลางหอบหายใจอย่างหนัก
“ไอ้คนโง่! ใครใช้ให้นายออกมา? ทำไมนายไม่อยู่ในนั้นต่อไปซะเลย! รู้ไหมว่าพอกลับมาแล้ว นายอาจตายได้นะ!”
อวิ๋นเฉินเห็นดังนั้นก็ขยับถอยไปด้านข้างสองก้าวอย่างรู้กาลเทศะ เปิดพื้นที่ให้พี่น้องคู่นี้ได้ “ร่ำลาราวกับต้องพรากจากกันชั่วชีวิต” และถือโอกาสยืนดูเรื่องสนุกไปด้วย
ฮวาเจิ้งหาวปล่อยให้เธอจับโดยไม่หลบ เพียงโต้เสียงเบา “ถึงภาพลวงตาจะดีแค่ไหนก็เป็นของปลอม ‘เธอ’ ที่อยู่ในนั้นไม่ใช่เธอ ผมไม่มีทางมองคนปลอมเป็นพี่ได้หรอก”