แปดชั่วโมงที่ร้อนที่สุดในฤดูร้อน อู๋เว่ยแลกมันมาเป็นเงิน 50 หยวนกับอาหารสองมื้อ
นี่เป็นสวัสดิการของงานพิเศษนี้ด้วย เพราะสามารถกินมื้อกลางวันและมื้อเย็นที่โรงอาหารพนักงานได้
แม้อาหารส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อสัตว์ธรรมดา แต่นั่นก็ยังเป็นเนื้ออยู่ดี รสชาติดีกว่าแครกเกอร์อัดแท่งมากนัก
ที่สำคัญที่สุดคือ กินได้จนอิ่ม!
กินมื้อเย็นเสร็จ อู๋เว่ยก็กลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
เพราะเมื่อคืนกินเจลโภชนาการเข้าไป ของสิ่งนั้นช่วยให้คนตื่นตัวได้นานถึง 48 ชั่วโมง ตอนนี้เขาจึงยังไม่ง่วง
‘เลิกงานแล้วไม่ต้องวิ่งกลับบ้านก็ได้ ระหว่างทางลองหาคู่มือเกมดูดีกว่า’
ระหว่างเดินกลับบ้าน อู๋เว่ยเปิดนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะแล้วสวมหูฟังไร้สาย
อุปกรณ์ชิ้นนี้สะดวกมาก แค่พูดเบา ๆ ว่าต้องการค้นหาอะไร ก็จะได้คำตอบทันที
‘โต้วเป่า โต้วเป่า ช่วยค้นข้อมูลเกมออนไลน์เสมือนจริงแบบเต็มรูปแบบเกมแรกเมื่อ 600 ปีก่อนให้หน่อย ฉันลืมชื่อเกมไปแล้ว เนื้อหาเกมคืออาชีพนักธนูกับนักรบเล่นได้ฟรี ส่วนอาชีพนักเวทกับอัศวินต้องเสียเงิน’
คิดอยู่นานจนปวดหัว อู๋เว่ยถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกมที่เล่นเมื่อคืนชื่ออะไร
‘ขออภัยค่ะ เจ้านาย สิทธิ์การเข้าถึงของฉันค้นหาได้เฉพาะข้อมูลภายใน 100 ปีที่ผ่านมาเท่านั้น’
“……”
ของฟรีไม่มีดีจริง ๆ ผู้ช่วยอัจฉริยะตัวนี้มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลต่ำเกินไป
‘ช่างเถอะ ค่อย ๆ ลองหาด้วยตัวเองก็แล้วกัน…’
เดิมทีอู๋เว่ยคิดจะลองดูคู่มือเกมของคนรุ่นก่อน ตอนนี้แผนก็ล่มไม่เป็นท่า
‘ยังดีที่ตอนนี้ทั้งเกมมีผู้เล่นแค่ฉันคนเดียว ถ้าระวังตัวหน่อยก็น่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรหรอกมั้ง?’
เขามองแหวนเก็บของบนนิ้ว แล้วนึกถึงชุดกระต่ายขาวที่มีอยู่ ถ้าไม่ก่อเรื่องในหมู่บ้านเริ่มต้นก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
……
กลับถึงบ้าน อู๋เว่ยดื่มน้ำเล็กน้อย สวมชุดกระต่ายขาว สะพายกระเป๋าเป้ แล้วรีบมุดเข้าไปในหมวกเล่นเกม
เขาอาศัยแผนที่ในมือเป็นแนวทาง เพียงสามนาทีก็วิ่งมาถึงทางเหนือของหมู่บ้าน
หน้าร้านขายเนื้อแห่งหนึ่ง นายพรานหวังกำลังตั้งใจจัดการเนื้อกระต่ายบนเขียง
มือที่ถือมีดสั้นของเขาเคลื่อนไหวฉับไวไปตามตัวกระต่ายป่าอย่างคล่องแคล่ว คมมีดค่อย ๆ เลาะกระดูกออกจากเนื้อ
‘ชำนาญมาก!’
อู๋เว่ยมองจนตาค้าง มีดสั้นราวกับกำลังเต้นรำอยู่ในมือของอีกฝ่าย
“เธอเป็นนักรบหน้าใหม่สินะ กระต่ายที่ช่างตัดเสื้อส่งมาให้ทำเอาฉันยุ่งอยู่พักใหญ่เลย”
แม้นายพรานหวังจะเงยหน้าคุยกับอู๋เว่ย แต่มือก็ยังทำงานไม่ช้าลงแม้แต่น้อย
“ลำบากคุณแล้วครับ” อู๋เว่ยเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน
“แค่นี้ไม่เท่าไรหรอก เมื่อ 600 ปีก่อนยุ่งกว่านี้มาก ทุกวันแทบไม่มีเวลาว่างสักวินาที จู่ ๆ ให้กลับมาทำงานแบบนี้ เฮ้อ เหมือนได้ย้อนวัยไป 600 ปีเลย!”
เป็นคนดิจิทัลก็ดีแบบนี้นี่เอง พูดถึง 600 ปีก่อนก็เหมือนมีชีวิตอยู่ในตอนนั้นจริง ๆ
จัดการกระต่ายในมือเสร็จ นายพรานหวังก็วางมีดเล็กลง ก่อนเปลี่ยนเรื่องพูด “จริงสิ เบื่อล่ากระต่ายตัวเล็กพวกนี้แล้วหรือยัง?”
“อ๋อ ครับ” ความรู้สึกแบบนี้แหละ อู๋เว่ยรู้แล้วว่ากำลังจะมีภารกิจมาให้! “สำหรับผม ภารกิจพวกนี้ง่ายเกินไปครับ”
“อืม ไปหาช่างไม้เตรียมลูกธนูเพิ่มก่อนเถอะ ลูกธนู 10 ดอกทำภารกิจต่อไปของฉันไม่สำเร็จหรอก” นายพรานชี้ไปทางซ้าย “ตรงทางแยกแรก เลี้ยวซ้ายแล้วบ้านหลังแรกก็คือบ้านช่างไม้”
นายพรานหวังเป็นคนละเอียด พอเห็นในแล่งธนูของอู๋เว่ยมีลูกธนูแค่ 10 ดอก ก็คิดว่าคงทำภารกิจสำเร็จได้ยาก
“ได้ครับ”
อู๋เว่ยพยักหน้า แล้วเดินไปตามทิศทางที่นายพรานชี้
ถ้าเป็นมอนสเตอร์ชั้นยอด มีลูกธนูแค่ 10 ดอกก็คงทำให้ไม่ค่อยอุ่นใจเท่าไร
ไก่ป่ากับกระต่ายป่าใช้ลูกธนูแค่ดอกเดียวก็ยิงตาย แถมยังเก็บลูกธนูกลับมาใช้ได้
แต่ถ้ามอนสเตอร์ชั้นยอดตัวนั้นโดนยิงจนพรุนเป็นเม่นแล้วยังไม่ตาย เขาควรทำยังไง?
ต้องทำลูกธนู! จำเป็นต้องทำ!
“สวัสดีครับ ช่างไม้อยู่บ้านไหมครับ?” อู๋เว่ยเดินตามแผนที่ในมือ ไม่นานก็มาถึงบ้านช่างไม้
“นักรบเหรอ?!” ช่างไม้ทำท่าราวกับเห็นสัตว์หายาก “มีนักรบจริง ๆ ด้วยเหรอ ฉันนึกว่าผู้ใหญ่บ้านเป็นโรคเพ้อฝันเสียอีก”
“นายพรานหวังให้ผมมาหาคุณ เพื่อทำลูกธนูครับ”
“อ้อ เตรียมไปล่าราชันกระต่ายสินะ?” ช่างไม้ชะงักไปชัดเจน “ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นอัจฉริยะด้านการล่าเหมือนกัน!”
“ราชันกระต่าย?” อู๋เว่ยถามอย่างงุนงง
“ไม่เคยเห็นเจ้าตัวนั้นสินะ ราชันกระต่ายกับราชันไก่จะปรากฏขึ้นทุกครั้งในหมู่กระต่ายป่ากับไก่ป่า 10,000 ตัว ลักษณะเด่นคือพวกมันตัวใหญ่กว่ากระต่ายป่ากับไก่ป่าทั่วไป”
“ใหญ่กว่าหลายเท่าเลย”
เมื่อเทียบกับเอ็นพีซีก่อนหน้านี้ ช่างไม้พูดมากกว่าเห็น ๆ
‘นั่นไม่ใช่พวกเดียวกันหมดหรอกเหรอ?’
‘ทำไมพูดเหมือนหายากนักล่ะ?’
ถ้าอู๋เว่ยไม่เคยเจอราชันกระต่ายกับราชันไก่มาก่อน คงถูกหลอกเข้าแล้ว
สถานที่ล่าที่เขาได้ชุดกระต่ายขาวมา มีทั้งกระต่ายป่าและไก่ป่าตัวใหญ่ผิดปกติให้เห็นอยู่มากมาย
แล้วจะบอกฉันว่าพวกนั้นเป็นมอนสเตอร์ชั้นยอดงั้นเหรอ?
“ในเมื่อเธอมาถึงขั้นนี้ได้ ฉันจะให้ลูกธนู 50 ดอกเป็นทุน จำไว้นะ ถ้าลูกธนู 50 ดอกนี้หายไปแล้วมาขอฉันอีก คราวหน้าจะไม่ฟรีแล้ว”
“เอ่อ ขอถามหน่อยครับว่าลูกธนูคิดราคาเท่าไร?” อู๋เว่ยถามด้วยความสงสัย
ตั้งแต่เข้ามาในเกม ทำภารกิจไปแล้วสองภารกิจ เขายังไม่เคยเจอเงินตราของเกมนี้เลย
“ไม่คิดเงิน ไปตัดไม้แล้วเก็บขนไก่มาให้ฉันทำก็พอ” ช่างไม้โบกมือ ก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้าน
สามนาทีต่อมา เขาก็อุ้มลูกธนูมัดหนึ่งออกมาจากบ้าน
“ไปเถอะ นักรบ ไม่ได้เจอกันมา 600 ปีแล้ว เวลาเดินเร็วจริง ๆ…”
“ขอบคุณครับ” อู๋เว่ยพยักหน้าอย่างจริงใจ แล้วรับลูกธนูจากช่างไม้มา
เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ ปัญญาประดิษฐ์ตัวนี้ฉลาดเกินไปแล้ว ถึงกับรู้จักรำพึงถึงกาลเวลาได้ด้วย
อู๋เว่ยยัดลูกธนูใส่แล่งบนหลังจนเต็ม ยังเหลืออีก 30 ดอกที่ใส่ไม่ลง เขาจึงเก็บไว้ในกระเป๋าเป้
ในเมื่อภารกิจคือการล่าราชันกระต่าย เขาก็ตัดสินใจยังไม่กลับไปหานายพรานหวัง
ตรงนี้อยู่ใกล้ทางเข้าหมู่บ้าน ฆ่าราชันกระต่ายให้ได้ก่อนแล้วค่อยกลับไปก็สิ้นเรื่อง
คิดแล้วก็ลงมือ อู๋เว่ยมองแผนที่แวบหนึ่ง ก่อนมุ่งหน้าไปยังประตูเหนือของหมู่บ้านทันที
เมื่อมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่แล้วเริ่มมองหาราชันกระต่าย
‘กระต่าย 10,000 ตัวถึงจะปรากฏสักตัว แล้วทำไมราชันกระต่ายถึงมีเยอะขนาดนี้?’
แม้จำนวนราชันกระต่ายในทุ่งจะน้อยกว่ากระต่ายทั่วไป แต่สัดส่วนก็ห่างไกลจากหนึ่งในหมื่นมาก ต่อให้เป็นหนึ่งในร้อยก็ยังแทบไม่ถึง
‘มอนสเตอร์ชั้นยอดที่เมื่อ 600 ปีก่อนใคร ๆ ก็แย่งกันแทบตาย ตอนนี้กลับมีอยู่เกลื่อนกลาด…’
อู๋เว่ยยืนอยู่บนกิ่งไม้ มองกระต่ายป่าและไก่ป่าที่มีอยู่ทั่วภูเขาแล้วอดรู้สึกทอดถอนใจไม่ได้
“กระต่ายป่ากับไก่ป่าพวกนี้ก็มีอายุขัย พวกมันย่อมตายไปตามธรรมชาติ”
“แต่ไม่ว่าจะถูก ‘ผู้เล่น’ ฆ่าตาย หรือแก่ตายไปเอง ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พวกมันกลายเป็นหนึ่งในกระต่าย 10,000 ตัวที่ทำให้ราชันกระต่ายปรากฏขึ้น”
“เมื่อเวลาผ่านไป ราชันกระต่ายนอกหมู่บ้านเริ่มต้นก็จะมีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”
ห่างออกไป 50 เมตร มีราชันกระต่ายตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าอยู่
อู๋เว่ยหยิบลูกธนูออกจากด้านหลัง เล็งเป้า แล้วยิงออกไป
“ฟิ้ว!”
นี่เป็นลูกธนูดอกแรกที่เขายิงหลังสวมชุดกระต่ายขาว คุณสมบัติเพิ่มอัตราโจมตีโดนของธนูขึ้น 20% นั้นช่างลึกลับซับซ้อน ถึงกับทำให้เขารู้สึกว่าลูกธนูดอกนี้จะต้องโดนเป้าแน่
แต่ความรู้สึกก็เป็นเพียงความรู้สึกเท่านั้น
ลูกธนูยิงพลาด!
“ราชันกระต่ายตัวนี้หลบเป็นด้วย!” ต่างจากกระต่ายป่ากับไก่ป่าที่แทบไม่ขัดขืน ราชันกระต่ายตัวใหญ่เท่าลูกวัวสามารถหลบการโจมตีจากลูกธนูได้
“แบบนี้คงยุ่งยากหน่อยแล้ว…”
ต่อให้ยืนเฉย ๆ อยู่ห่างออกไป 50 เมตรแล้วให้อู๋เว่ยยิง เขาก็ยังยิงไม่โดนทุกครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเป้าหมายที่วิ่งหนีได้
ยิงไม่โดนก็แปลว่าฝีมือยิงธนูของฉันยังไม่แม่นพอ
“จริงสิ! ยิงโดนกระต่ายแล้วค่าความชำนาญจะเพิ่มขึ้น! ถ้ามีค่าความชำนาญ แปลว่าขอแค่ยิงไปเรื่อย ๆ ความแม่นยำก็จะสูงขึ้น!”
อู๋เว่ยปีนลงจากต้นไม้ ยกคันธนูขึ้นแล้วพาดลูกธนู กระต่ายป่าและไก่ป่าที่มีอยู่เต็มภูเขาในสายตาของเขาตอนนี้ล้วนกลายเป็น ‘ความชำนาญธนู +1’