ภายในมิติสีขาวบริสุทธิ์ ลู่หยวนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เขาก้มมองมือทั้งสองข้างของตน
ผิวพรรณเรียบเนียนราวหยก เปล่งประกายสีทองหม่นจาง ๆ ไร้ตำหนิแม้แต่น้อย
รอยแตกสีทองอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งเคยแผ่ไปทั่วร่างราวกับใยแมงมุม บัดนี้ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย
เขาสัมผัสได้ว่าใต้เลือดเนื้อซึ่งดูสงบนิ่งนั้น มีมหาสมุทรอันประกอบขึ้นจากอักขระเกล็ดมังกรนับร้อยล้านซ่อนอยู่ และกำลังไหลบ่าไม่หยุดหย่อน เลือดทุกหยดหนักอึ้งประหนึ่งปรอท ทุกครั้งที่หัวใจเต้นรัวดังกลองสวรรค์ สะเทือนจนมิติแห่งนี้ส่งเสียงกึกก้อง
นี่คือขั้นเทวมนุษย์
นี่คือ...กายมังกรหมื่นเคราะห์!
ลู่หยวนค่อย ๆ กำมือทั้งห้าของตนเป็นหมัด
เขาไม่ได้ใช้พลังแท้แม้แต่น้อย เป็นเพียงพละกำลังจากร่างกายล้วน ๆ
กร๊อบ!
มิติสีขาวบริสุทธิ์รอบหมัดของเขาพลันแตกกระจายอย่างไร้สัญญาณเตือน ราวกับกระจกที่ถูกค้อนทุบ เผยให้เห็นความมืดมิดไร้ก้นบึ้งผืนใหญ่ กระแสมิติแปรปรวนอาละวาดอยู่ภายใน ทว่ากลับเข้าใกล้เขาไม่ได้แม้แต่น้อย
“ไม่เลว”
ลู่หยวนเอ่ยสองคำด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ทว่ามีความพึงพอใจจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณแฝงอยู่
ในขณะนั้นเอง เศษแสงซึ่งกระจัดกระจายลอยฟุ้งไปทั่วหลังศิลาจารึกสีดำแตกสลาย ก็เริ่มรวมตัวกันเข้าหาจุดศูนย์กลาง
เค้าโครงร่างมนุษย์เลือนรางโปร่งแสง ซึ่งประกอบขึ้นจากแสงบริสุทธิ์ ค่อย ๆ ก่อรูปขึ้น
แรงกดดันเก่าแก่และกว้างใหญ่ไพศาล ราวกับทอดข้ามกาลเวลานับหมื่นยุค แผ่กระจายออกมาจากเงาแสงนั้น
“ทำลายกฎ มิใช่ใช้ประโยชน์จากกฎ...”