ลู่หยวนจูงมือลู่ฉิง ความอบอุ่นจากฝ่ามือน้อย ๆ ของเด็กหญิงช่วยขจัดไอสังหารหยาดสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บนกายเขา
เบื้องหลังเขาคือเปลวเพลิง ความโกลาหล และการสิ้นสุดของยุคสมัยเก่า
เบื้องหน้าเขาคือแสงโคมอันอบอุ่นในจวนผู้ดูแล และแววตาที่เปี่ยมด้วยความเชื่อใจของน้องสาว
หลิ่วชิงยวนรออยู่ในโถงใหญ่ของจวนมานานแล้ว ส่วนหลิ่วซวี่บุตรสาวของนางกำลังถือขนมกุ้ยฮวยร้อนกรุ่นจานหนึ่ง พลางจ้องมองไปทางประตูอย่างใจจดใจจ่อ
“พี่ชาย!” ลู่ฉิงเห็นหลิ่วซวี่แล้วหันไปมองพี่ชาย สีหน้าเล็ก ๆ ฉายแววลังเล
“ไปเถิด ไปเล่นกับพี่สาว” ลู่หยวนปล่อยมือ แล้วผลักนางเบา ๆ
เด็กหญิงทั้งสองเข้าหากันอย่างรวดเร็ว แบ่งขนมกันกินพลางกระซิบกระซาบ
ในโถงใหญ่เหลือเพียงลู่หยวนกับหลิ่วชิงยวน
สายตาของหลิ่วชิงยวนหยุดอยู่บนร่างลู่หยวนครู่หนึ่ง ชุดรัดรูปสีดำที่ค้นได้จากตู้เสื้อผ้าของหลี่ขวง เมื่ออยู่บนตัวเขากลับดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งกว่าตอนหลี่ขวงสวมเสียอีก
“นั่งสิ” หลิ่วชิงยวนชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนรินชาร้อนให้เขาด้วยตนเอง
“บัญชีทรัพย์สินและเงินสดในคลัง ร้านแลกเงิน และโรงรับจำนำของสิบสามสำนักในเขตเมืองชั้นนอก ล้วนอยู่ที่นี่แล้ว”
นางเลื่อนตั๋วเงินปึกหนาหนักกับคัมภีร์วิชาที่หน้าปกเขียนว่า《พลังราชสีห์คลั่ง》ไปตรงหน้าลู่หยวน
“ตามกฎหมายแคว้นต้าฉู่ ทรัพย์สินที่ยึดมาได้สามส่วนต้องส่งเข้าคลังหลวง อีกสามส่วนส่งให้เขตเมืองชั้นใน หนึ่งส่วนใช้ปลอบขวัญทหารรักษาการณ์และซ่อมแซมแนวป้องกันเมือง ส่วนสามส่วนที่เหลือ เดิมทีควรอยู่ในการจัดการของจวนผู้ดูแล”