จวนอ๋องตั้งอยู่ในย่านที่คึกคักที่สุดของเขตตะวันออกแห่งเมืองชั้นนอก
ชายคาเชิดงอนและคานสลักประณีต ประตูสีชาดประดับหมุดทองแดง ตัดกับบ้านเรือนรอบข้างที่ทรุดโทรมอย่างเห็นได้ชัด
ลู่หยวนยืนอยู่หน้าประตู มองป้ายทองคำคำว่า “จวนอ๋อง” บนขื่ออย่างสงบนิ่ง
เขาไม่รู้สึกประหม่าแม้แต่น้อย
เมื่อคืน เขาบดขยี้กองกำลังพันธมิตรของแก๊งนับสิบ
วันนี้ เขาจะใช้ “ผลงานการต่อสู้” นี้ เคาะประตูผู้มีอำนาจตัวจริงแห่งเมืองชั้นนอก
บ่าวรับใช้คนหนึ่งก้าวเข้ามา พลางกวาดตามองเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีซีดของลู่หยวน แววดูแคลนวาบขึ้นในดวงตา ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากไล่
ลู่หยวนบอกชื่อทันที “ข้าลู่หยวน มีเรื่องขอพบพ่อบ้านแห่งจวนอ๋อง”
สีหน้าบ่าวรับใช้ชะงักไป
หลังเหตุการณ์เมื่อคืน ชื่อ “ลู่หยวน” ได้สร้างแรงกระเพื่อมไม่น้อยไปทั่วเมืองชั้นนอกแล้ว
เขาไม่กล้าละเลย รีบหันหลังเข้าไปแจ้งข่าวด้านใน
ไม่นาน ลู่หยวนก็ถูกพาเข้าไปยังโถงรับรองด้านข้าง
ภายในโถงมีจอมยุทธ์รวมตัวกันอยู่กว่ายี่สิบคน จับกลุ่มคุยกันสองสามคน แต่ละคนแผ่กลิ่นอายห้าวหาญ
การมาถึงของลู่หยวนประหนึ่งก้อนหินที่ตกลงกลางทะเลสาบอันสงบ
สายตาทุกคู่หันมารวมกัน บ้างพินิจพิจารณา บ้างใคร่รู้ อีกทั้งยังมีความเป็นปฏิปักษ์ที่ซ่อนเร้นอยู่เล็กน้อย
“เขาคือลู่หยวนหรือ?”
“ดูยังหนุ่มอยู่เลย ไม่นึกว่าจะเก่งกาจขนาดนี้ คนเดียวล้มคนไปตั้งหลายสิบ”
“ได้ยินว่าหม่าเที่ยลิ่วแห่งแก๊งมังกรอสรพิษ ยอดฝีมือขั้นหลอมกายเจ็ดชั้น ถูกเขาต่อยตายด้วยหมัดเดียว...”
“ฮึ... เจ้านี่มาชิงงานพวกเราหรือไร?”