เทือกเขาสันหลังมังกรทอดตัวคดเคี้ยวราวมังกร ภูมิประเทศสูงชันอันตรายยิ่ง หมอกสีเทาดำปกคลุมตลอดปี ทำให้เส้นทางยุทธศาสตร์ซึ่งมุ่งสู่แดนเหนือของต้าฉู่แห่งนี้ยิ่งทวีความวังเวง
สถานที่แห่งนี้คือปราการธรรมชาติของคลังยุทธ์พิทักษ์แคว้น
บนทางหลวงสายหลัก มีร่างหนึ่งเดินทอดน่องอย่างไม่เร่งไม่ช้า
ทุกย่างก้าวของลู่หยวน ก้อนหินใต้เท้าล้วนแหลกเป็นผงโดยไร้สุ้มเสียง
เขามีสีหน้าเรียบเฉย ทว่ารอยแตกร้าวสีทองอันน่าสะพรึงบนลำคอและหลังมือ บ่งบอกว่าร่างกายใกล้พังทลายเต็มที
อ่อนแอ และอันตรายอย่างยิ่ง
เบื้องหน้า ด่านแห่งใหม่ที่ก่อขึ้นจากเหล็กดำปิดปากทางเข้าหุบเขาไว้อย่างมิดชิด
อักขระบนกำแพงส่องประกาย ธงผืนใหญ่สองผืนโบกสะบัดรับลม ผืนหนึ่งเป็นธงมังกรทอง สัญลักษณ์ของกองทัพหลวงต้าฉู่ อีกผืนเป็นธงกระบี่โบราณลายเมฆของสำนักเสวียนเทียน
ทหารสวมเกราะหนักหลายสิบคนปะปนอยู่กับศิษย์สำนักเสวียนเทียน บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร
“ผู้ใดมา จงหยุดอยู่ตรงนั้น!”
นายกองทหารหลวงผู้มีพลังระดับปรมาจารย์ขั้นสอง นำคนสองคนก้าวออกมาขวางหน้าลู่หยวน
นายกองกวาดตามองลู่หยวน เห็นเสื้อผ้าฝ้ายที่ซีดจางจากการซัก และร่างกายเจ็บป่วยเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ดูอย่างไรก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน มุมปากจึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยามหยัน