งานเลี้ยงเลิกรา ราตรีล่วงลึก
ลู่หยวนนั่งอยู่หน้าโต๊ะในห้องหนังสือของเรือนจิ้งหย่วน บนโต๊ะมีหมากสีดำเม็ดนั้นวางอยู่
แสงตะเกียงสะท้อนผิวหมาก เผยให้เห็นลวดลายดอกบัวเลือนราง เขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบมันสองครั้ง ก่อนถ่ายพลังแท้สายหนึ่งเข้าไป
หมากอุ่นขึ้นเล็กน้อย
ลายอักขระวิญญาณเส้นบางเฉียบสว่างวาบขึ้นภายในหมาก นี่ไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นข้อมูลที่ถูกบีบอัดไว้ ทันทีที่พลังแท้กระตุ้นมัน แผนผังป้องกันเมืองหลวงฉบับสมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา
บนแผนผังป้องกันเมืองมีจุดห้าแห่งทำเครื่องหมายเอาไว้
สามแห่งใช้ลายดอกบัว อีกสองแห่งใช้ลายมังกร จุดที่มีลายดอกบัวกระจายอยู่ทางใต้เมือง ทางตะวันตกของเมือง และเขตชานเมือง ส่วนจุดลายมังกรทั้งสองแห่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตเมืองชั้นใน ห่างจากพระราชวังไม่ถึงสามลี้
ลู่หยวนจดจำตำแหน่งทั้งห้าไว้ในใจ พลังแท้สลายลง ลายอักขระวิญญาณก็ดับวูบ
จ้าวหยวนเฉินกำลังยื่นดาบให้เขา
เขาใช้หมากเพียงเม็ดเดียวส่งพิกัดที่ตั้งลับทั้งห้าแห่งของลัทธิบัวทมิฬในเมืองหลวงมาให้ วิธีการนั้นแยบยลยิ่งนัก ไม่ได้บอกต่อหน้ากัน ไม่ผ่านมือบุคคลที่สาม มีเพียงลู่หยวนเท่านั้นที่กระตุ้นมันได้ด้วยพลังแท้ ไร้หลักฐานให้ตรวจสอบ ตายไปก็ไร้คนให้สะสาง
แต่ปัญหาก็อยู่ตรงนี้เอง
บุตรชายคนโตขององค์รัชทายาท ผู้เป็นที่ยอมรับว่าโดดเด่นที่สุดในหมู่คนรุ่นเยาว์ของเมืองหลวง กลับกุมพิกัดที่ตั้งลับทั้งห้าแห่งของลัทธิบัวทมิฬไว้ในมือ...เขาได้ข้อมูลเหล่านี้มาได้อย่างไร?
ลู่หยวนเก็บหมากใส่อกเสื้อ แล้วดับตะเกียง
ไม่ต้องรีบร้อน ให้หลี่ซิ่นสืบก่อน
---
กลางดึก หลี่ซิ่นกลับมา
เขานั่งลงบนม้านั่งหินในลานด้านนอกของเรือนจิ้งหย่วน สีหน้าไม่สู้ดีนัก
“สถานที่ทั้งห้าแห่งอยู่ในนามของพ่อค้าหลวงสามตระกูล สำนักฝึกยุทธ์หนึ่งแห่ง และร้านขายยาอีกหนึ่งแห่ง” หลี่ซิ่นลดเสียงลง “ภายนอกไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย แต่ข้าพบเรื่องหนึ่ง...ผู้ค้ำประกันของกิจการทั้งห้าแห่งเปลี่ยนตัวพร้อมกันเมื่อสามปีก่อน ในวันเดียวกันทั้งหมด”
“วันไหน?”
“วันที่เก้า เดือนสาม ปีหยวนซีที่หนึ่ง”