เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง——!
เสียงแหลมบาดหูดังก้องไปทั่วฟากฟ้าเหนือจวนตระกูลซู ราวกับระฆังมรณะที่เร่งเร้าให้ถึงคราวตาย
ทุกครั้งที่กระแทก สว่านทะลวงค่ายกลสีดำสนิททั้งชิ้นจะทิ้งรอยร้าวลึกล้ำไว้บนม่านแสงของ【ค่ายกลจิตวรรณสงบใจ】
รอยร้าวแผ่ขยายอย่างรวดเร็วราวใยแมงมุม แสงสีทองบนม่านพลังก็หม่นลงด้วยความเร็วที่เห็นได้ชัด เสียงคร่ำครวญที่ดังออกมายิ่งทวีความโหยหวน
กลางลาน ซูมู่หว่านใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด โลหิตสายหนึ่งค่อย ๆ ไหลซึมจากมุมปาก
นางฝืนเร่งพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่ที่แทบเหือดแห้ง ประคองค่ายกลใหญ่ที่สั่นคลอนใกล้พังทลายไว้อย่างสุดกำลัง
นอกจวน เหล่าหัวหน้าขุมอำนาจทั้งหลายในนครเทียนเหอต่างกลั้นหายใจ จับจ้องอย่างตั้งใจ แววตาเปี่ยมด้วยความโลภและตื่นเต้น
พวกเขาราวกับมองเห็นภาพจวนที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในนครเทียนเหอพังครืนลงมา และคนบ้าบิ่นผู้ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำถูกผู้อาวุโสแห่งสำนักเสวียนเทียนสังหารจนกลายเป็นเถ้าธุลีแล้ว
ภายในห้องสงบ
ลู่หยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เพลิงอายุขัยสีทองสองกลุ่มที่เดิมสั่นไหวไม่มั่นคง บัดนี้สงบนิ่งอย่างยิ่ง ทว่ากลับแน่นข้นอย่างยิ่งเช่นกัน ราวกับเผาผลาญสรรพสิ่งบนโลกได้
เขาหันไปมองลู่ฉิงที่อยู่ข้างกาย ร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเล็กซีดขาว มือเล็กกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น
มือใหญ่ของเขาซึ่งเต็มไปด้วยรอยร้าวสีทองอันน่าสะพรึง ค่อย ๆ คลุมหลังมือน้องสาวแล้วตบเบา ๆ