ปัง!
ใต้ดินสุดลึกของค่ายลับทางการแพทย์และยาพิษยุคปัจจุบัน เปลวเพลิงพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
แรงระเบิดสายัณห์ฉีกเหล็กเส้นและปูนซีเมนต์ขาดกระจุย มวลควันไฟกลืนกินทุกสิ่งเข้าไปสิ้น
เจียงหลิงซียืนนิ่งอยู่กลางห้องลับที่กำลังถล่มทลาย ดวงตาไร้คลื่นลมใด
นางคือทายาทผู้เดียวของวิชาแพทย์แผนจีนอันสืบทอดมานับพันปี มือวิเศษชุบชีวิตผู้ใกล้ตาย วิชาพิษสะท้านแดนทิศ ยิ่งกว่านั้นคือประมุขสูงสุดแห่งองค์กรมืดที่บงการโลกใต้ดินทั่วทวีป
หยกอุ่นอันเป็นสถานวิเศษที่สวมติดกาย คือมรดกล้ำค่าที่ปู่มอบไว้ก่อนจากไป
ภายในสถานวิเศษนั้นสะสมเครื่องยาวิเศษอายุร้อยปีหายากเต็มเปี่ยม เครื่องมือผ่าตัดชั้นเลิศครบชุด อาวุธสงครามนานาชนิด และกองเสบียงธัญญาหารกับเครื่องนุ่งห่มกองสูงดั่งภูเขา ทั้งหมดคือไพ่ตายที่ทำให้นางเดินได้ทั้งหนทางธรรมะและชโดม
แต่วันนี้ นางกลับต้องสังเวยด้วยมือของผู้ที่นางไว้วางใจที่สุด ค่ายลับถูกระเบิดถล่มจนราบเป็นหน้ากลอง
จิตมนุษย์ช่างลึกล้ำ หยั่งรู้ได้ยากยิ่ง
วินาทีสุดท้ายก่อนสติจมหายสู่ความมืดมิด เจียงหลิงซีหลับตาลงอย่างราบเรียบ
แคว้นต้าจิ้ง เมืองเทาหัวเซี่ยน คุ้นเรือนตระกูลเจียง
ยามเที่ยงวันอากาศอบอ้าว เสียงจั่นร้องไกลเสียงก้องไปทั่วราชิกา แม้แสงอาทิตย์จะสาดส่องชัดจ้า แต่เงาของก้อนหินประดับเขากลับแอบซ่อนน้ำใจงูพิษแมงป่องไว้
บัดนี้นางหลิวได้ขึ้นครองตำแหน่งฮูหยินหลักแห่งคุ้นเจียงอย่างมั่นคงแล้ว นางลากลูกสาวแท้ๆ อย่างเจียงโรวเหลียนหลบมุมก้อนหินประดับเขา ลดเสียงลงกระซิบวางแผนพิษภัย ถ้อยคำทีละมืดมน ประโยคทีละแสบสันต์ แววตาเปี่ยมล้นด้วยโลภะและเจตนาอธรรมมิได้ปิดบังแม้แต่น้อย
เจียงโรวเหลียนบีบชายแขนเสื้อแน่นจนปลายนิ้วเจาะอุ้งมือเป็นรอยช้ำเลือด ความริษยาแทบกลืนสติสัมปชัญญะ เสียงเอ่ยคมเหมือนเข็มทิ่มแสนเจ็บแค้น
“แม่เจ้า!
หมั้นหมายกับบุตรชายหัวปีของนายอำเภอนั้นควรเป็นของข้า!
ก็เพราะเจียงหลิงซีเป็นธิดาแท้ๆ ที่ฮูหยินเก่าผู้ล่วงลับไว้ไว้ พ่อจึงหมั้นหมายอันวิวาห์อันงามนี้ให้นาง!
เป็นเหตุใดใดอันวิวาห์ดีงามจึงตกแด่นางเสียทั้งหมด?
พ่อก็เมตตาเห็นใจพวกเราแม่ลูกน้อยอยู่แล้ว หากอันวิวาห์นี้ไม่สามารถคว้าไว้ได้ ชาตินี้ข้าคงต้องครองคู่กับแต่บุตรชายพ่อค้าธรรมดา ไร้วันได้ยกหัวขึ้นเป็นไปได้อีกเลย!”
นางหลิวเลิกมือลูบแก้วมณีเข็มทองเต็มศิราณ บัดนี้นางร่างทรงผ้าไหมงามสง่าแห่งฮูหยินหลัก ไร้ซึ่งความต่ำต้อยของอดีตภรรยาน้อยอีกต่อไป เนตรบาทเต็มไปด้วยริษยาเขมเบียดเสียดเยือกเย็น หัวเราะเยาะเสียงเย็นชา
“คนโง่เอ๊ย ที่แม่วางแผนมาช้านานเช่นนี้ ก็เพื่อจะแย่งอันวิวาห์นี้มาเป็นของลูกอย่างสมบูรณ์พร้อม
เมื่อครู่แม่ลงมือปลูกยาพิษกลั่นแรงที่สุดในใต้หล้าผสมลงในอาหารมื้อค่ำของเจียงหลิงซีเสียแล้ว ยาพิษนี้ไร้ทางแก้ ใครพลั้งได้รับย่อมวิปริตสติเป็นแน่
นางก้มตัวเอนเข้าใกล้ข้างหูลูกสาว น้ำเสียงโหดร้ายเยือกเย็น ไร้ซึ่งเมตตาธรรมของแม่หญิงแม้แต่น้อย เมื่อฤทธิ์ยาถึงที่ นางจะร้อนวิชาตามเนื้อตัว วิกลวิปริต ไร้ซึ่งความละอายเหลืออยู่แม้แต่ครึ่งเม็ด
แม่จ้างขอทานพาลเหล่านั้นในตรอกนอกประตูเมืองเอาไว้แล้วด้วยเงิน เพียงรอจังหวะที่นางทนอาเพศไม่ไหววิ่งกระเจิงออกจากราชิกา ก็จะพร้อมหน้ารุมลากนางไปยังตรอกอันไกลโพล้เพล้เพื่อลงมือประทุษร้ายจนได้ตามใจ!
หญิงสาวที่ถูกพวกขอทานชาวตลาดเหยียบย่ำจนหมดจด ร่องรอยอันบริสุทธิ์แหลกสลายสิ้นดี ชื่อเสียงเน่าเหม็นไปทั้งเมืองเทาหัวเซี่ยน!
นายอำเภอเกรงเสียหน้าราคะเป็นที่สุด เมื่อกระหน่ำเรื่องนี้ได้ยิน ย่อมฉีกสัญญาหมั้นทิ้ง ณ ที่นั้น ไม่มีทางรับนางเข้าบ้านอีกเป็นแน่แท้!”
เจียงโรวเหลียนฟังแล้วเนตรเปล่งประกายระยิบ ใบหน้าซ่านไปด้วยรอยยิ้มสะใจอันพิษภัย
“ดียิ่งกว่าดี!
เมื่อชื่อเสียงของเจียงหลิงซีพินาศสิ้นดี สัญญาหมั้นเป็นโมฆะ พ่อจำต้องถอนหมั้นกับนาง แล้วหมายปลายมือหมั้นหมายข้าเข้ากับบุตรชายนายอำเภอแทน!
ยามนั้นข้าจะเป็นคุณหนูใหญ่ผู้จะได้เป็นนางในบ้านนายอำเภอในกาลต่อไป เกียรติยศเลิศล้ำ ไม่ต้องเหลียวหลังมองเจียงหลิงซีอีกต่อไป!”
เนตรนางหลิวแวบวาบด้วยความร้ายกาจยิ่งลึก น้ำเสียงประสาเยือกเย็นจนถึงกระดูก
“แค่อันวิวาห์เพียงเรื่องเดียวกระไร?
สมัยที่ฮูหยินเก่ายังมีชีวิต ช่างกดขี่ข้าไว้ทุกด้าน บัดนี้ผู้นั้นสิ้นไปแล้ว ทว่าลูกตายที่นางไว้ไว้ยังครองศักดิ์ธิดาแท้ นาข้าว หน้าร้าน เครื่องประดับและผ้าไหมในเรือน ล้วนส่งให้นางก่อนทุกอย่าง
บิดาของเจ้าก็เป็นคนเย็นชาไร้หัวใจมาแต่ไหนแต่ไร เอาเตลิดไม่สนใจว่าเจียงหลิงซีจะเป็นตาย พอชื่อเสียงนางพินาศ เก่าคุณย่อมคิดว่านางทำให้เสียหน้าตระกูล จะเบื่อหน่ายขับไส่นางออกจากใจ และไม่เอาเตลิดเรื่องนางอีกเลย”