นังลูกอกตัญญูผู้นี้ หากปล่อยให้อยู่ต่อไปย่อมเป็นภัย!
วันนี้กล้าลอบคบชู้หนีตามชายอื่น วันหน้าย่อมกล้าพาพินาศไปทั้งตระกูลเจียง!
ทุกถ้อยคำล้วนใส่ร้าย ทุกประโยคล้วนเป็นโทษถึงตาย!
ไม่มีความจริงแม้แต่ครึ่งคำ ล้วนบิดขาวเป็นดำ ใส่ร้ายป้ายสีอย่างชั่วช้า!
เจียงเจิ้นตงเป็นคนเลือดเย็นเห็นแก่ตัวมาแต่ไหนแต่ไร ในใจมีเพียงหน้าตากับผลประโยชน์ ไม่เคยมีเยื่อใยพ่อลูกแม้แต่น้อย!
เมื่อถูกสองแม่ลูกยุยงสลับกัน ทั้งยังป้ายสีอย่างบ้าคลั่ง โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันใด!
เขาตบโต๊ะดังปัง ถ้วยชากระเด็นตกพื้นแตกกระจาย!
นังลูกอกตัญญู!!
ช่างเป็นลูกอกตัญญูเสียจริง!!
ดวงตาของเจียงเจิ้นตงแดงก่ำ เขาคำรามด้วยโทสะจนเสียงก้องสะท้านไปทั่วโถงรับรอง!
ข้า เจียงเจิ้นตง เลี้ยงนางมาสิบกว่าปี!
มอบเกียรติยศฐานะบุตรีสายตรง ทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารการกินอย่างดี!
นางกลับไม่รู้จักบุญคุณถึงเพียงนี้!!
ลอบคบชู้กับชายอื่นตั้งแต่เนิ่น ๆ ซุกซ่อนเรื่องอัปยศไว้!
เมื่อวานยังบังอาจถึงขั้นหนีตามชายอื่นไป!
ไร้ยางอาย!
ทำลายชื่อเสียงตระกูล!
ชั่วช้าสามานย์!
เลี้ยงอย่างไรก็ไม่เชื่อง ช่างเป็นหมาป่าตาขาวเสียจริง!
เมื่อเห็นเขาโกรธจนถึงขีดสุด ในใจนางหลิวก็ยินดีลิงโลด ทว่าปากยังเสแสร้งกล่าวเกลี้ยกล่อมว่า “นายท่านโปรดระงับโทสะ!
เพียงแต่คราวนี้หลิงซีทำเกินไปจริง ๆ!
นางสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ร่างกายแปดเปื้อน ต่อให้กลับมา ก็ไม่คู่ควรกับคุณชายของนายอำเภอ ยิ่งไม่สมควรเป็นบุตรีสายตรงแห่งตระกูลเจียง!
เจียงโรวเหลียนร่ำไห้พลางวิงวอนว่า “ท่านพ่อ พี่หญิงก่อความผิดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ หากให้อภัยโดยง่าย ต่อไปผู้คนมีแต่จะหัวเราะเยาะว่าตระกูลเจียงไร้กฎระเบียบ แล้วภายหน้าลูกจะออกเรือนได้อย่างไรเล่า!”
อกของเจียงเจิ้นตงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง โทสะเผาใจ เขาตวาดเสียงกร้าวว่า “ให้อภัยหรือ?
ผู้ใดกล้าให้อภัย!
นังลูกอกตัญญูที่ทำเรื่องเสื่อมเสียศีลธรรม ลอบคบชู้หนีตามชายอื่นเช่นนี้!
หากนางกลับมาตระกูลเจียง!
ข้าจะหักขาทั้งสองข้างของนาง แล้วขังไว้ในห้องเก็บฟืน!
ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกต่อหน้าคนนอกโดยสิ้นเชิง!
นับแต่นี้ไป ตระกูลเจียงจะไม่มีคนชื่อเจียงหลิงซีอีก!
นางหลิวก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มเยาะอันเปี่ยมด้วยความยินดีไว้ใต้แววตา
สำเร็จแล้ว!
ตราบาปลอบคบชู้หนีตามชายอื่นของเจียงหลิงซีถูกตอกตรึงแน่นแล้ว!
นับแต่นี้ไป เจียงหลิงซีจะเสียชื่อย่อยยับ ไร้บ้านให้กลับ!
ทั้งคู่หมายกับบุตรชายของนายอำเภอ ฐานะบุตรีสายตรง และทุกสิ่งในตระกูลเจียง ล้วนตกเป็นของเจียงโรวเหลียน!
ขณะเดียวกัน ณ โรงเตี๊ยม
ภายในห้องอบอวลด้วยบรรยากาศเย็นเยียบ
อันเฟิงค้อมกายรายงานอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ท่านอ๋อง สืบทราบแล้ว
สตรีที่อยู่กับท่านเมื่อคืน คือเจียงหลิงซี บุตรีสายตรงแห่งจวนเจียงในอำเภอนี้
หลังออกจากจวนเมื่อวาน นางก็หายตัวไปตลอดคืนจนบัดนี้ยังไม่กลับ
ยามนี้ทั่วทั้งเมืองล้วนมีข่าวลือว่าเจียงหลิงซีลอบคบชู้กับชายอื่นมาเนิ่นนาน เมื่อวานยังทอดทิ้งครอบครัวหนีตามชายอื่นไปอีก
ดวงตาดำสนิทของเซียวหลินยวนพลันเย็นเยียบ ไอหนาวแผ่ซ่านรอบกาย!
ลอบคบชู้หรือ?
หนีตามชายอื่นหรือ?
เหลวไหลทั้งเพ!
เมื่อคืนสตรีผู้นั้นถูกพิษรักเล่นงานอย่างชัดแจ้ง นางหนีเอาชีวิตรอดจากความตาย ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในสถานการณ์คับขัน!
กลับถูกคนใส่ร้ายป้ายสีอย่างมุ่งร้าย สาดโคลนใส่จนความบริสุทธิ์มัวหมอง!
ในยามนั้นเอง เงาร่างในชุดขาวพลันพรวดพราดเข้ามาจากนอกประตู!
หลินยวน!
พิษกำเริบอีกแล้วหรือ?
ยื่นมือมาให้ข้าจับชีพจร!
หมอเทวดาไป๋ไคซินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยื่นมือคว้าข้อมือเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ครู่หนึ่ง ไป๋ไคซินก็มีสีหน้าตกตะลึงยินดี ก่อนร้องอุทานว่า “เหลือเชื่อ!
พิษเย็นกัดกระดูกที่ทรมานท่านมาหลายปี!
กลับถูกกำราบจนสิ้นแล้ว!
เส้นลมปราณโล่งโปร่ง พิษสลายไปกว่าครึ่ง!
ต้องเป็นยอดฝีมือผู้เลิศล้ำลงมือช่วยอย่างแน่นอน!
อันเฟิงหยิบขวดหยกออกมาทันที “หมอเทวดาไป๋ นี่คือโอสถที่แม่นางผู้นั้นทิ้งไว้เมื่อคืน
ไป๋ไคซินเทผงโอสถออกมาดม เพียงชั่วพริบตาก็เบิกตากว้างอย่างตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นมา “โอสถกู่หานชิงสุ่ย!
โอสถวิเศษที่สาบสูญไปนับร้อยปี!
ใช้รักษาพิษเย็นร้ายแรงถึงชีวิตโดยเฉพาะ!
หากมีโอสถนี้ พิษตกค้างในกายท่านก็ถอนรากถอนโคนได้!
ยอดฝีมือผู้นี้เป็นใครกันแน่?
วิชาแพทย์สูงส่งดุจฟ้า!
ข้าต้องพบนางให้ได้!
อ๋องสงครามเซียวหลินยวนกลืนโอสถลงไป ทันใดนั้น กระแสอุ่นอันมหาศาลก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง พิษเย็นที่ตกค้างมานานหลายปีสลายหายไปจนหมดสิ้น!
หมอเทวดาไป๋ไคซินจับชีพจรอีกครั้ง ก่อนร้องตะโกนด้วยความยินดี “หายแล้ว!
หายสนิทแล้ว!
นับแต่นี้ท่านก็พ้นจากความทรมานของพิษเย็นโดยสิ้นเชิงแล้ว!”