บทที่ 3 ติดบั๊ก!
รถโฟล์คลิฟต์!
เจียงอี้ตาเป็นประกาย!
ถึงรถโฟล์คลิฟต์จะไม่ได้เร็วเป็นอันดับหนึ่ง แต่อย่างน้อยก็เป็นยานพาหนะมีเครื่องยนต์! แล้วก็ต่างจากรถโฟล์คลิฟต์ทั่วไปที่มีแค่คานขวาง คันที่อยู่ตรงหน้านี้มีหลังคาปิดมิดชิด หมายความว่ามีหลังคาครบถ้วนอยู่ด้านบน
เจียงอี้เงยหน้ามองฟ้า แม้ตอนนี้จะเป็นวันฟ้าใส แต่ก็ไม่รู้ว่าเกมนี้จะให้ฝนตกเมื่อไหร่ ต้องรู้ว่าฝนตกทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลง เป็นหนึ่งในภัยร้ายแรงที่สุดของการเอาชีวิตรอดในป่าเลยทีเดียว
ส่วนตะแกรงยกของด้านหน้า แม้จะเทียบกับกระบะรถบรรทุกไม่ได้ แต่ถ้าหาแผ่นพื้นเหมาะ ๆ ได้ภายหลัง ก็น่าจะพอใส่นู่นนี่ได้ประปราย!
เจียงอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสายตาก็กวาดไป จิตใจขยับนิด ค่าพลังงานคงเหลือของยานพาหนะก็ลอยขึ้นมา พลังงานของสี่อัศวินแห่งวันสิ้นโลก ดันไม่เต็ม มีแค่ 1/5?
ปกติเกมพวกนี้ต้องเต็มถังไม่ใช่เหรอ?
ระบบนี่มันแกล้งกันชัด ๆ ?!
เจียงอี้รีบมองรถโฟล์คลิฟต์อีกที แถบพลังงานเต็ม! นี่คือ กลไกสมดุลของเกมรึเปล่า?
แล้วรถเข็นเด็กล่ะ จะว่ายังไง…
ใจสู้รบกับตัวเองอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเจียงอี้ก็เลือกรถโฟล์คลิฟต์
สี่อัศวินฯ กินน้ำมัน รถเข็นเด็กกินชีวิต มีก็แต่เจ้าโฟล์คลิฟต์น้อยของข้า อ่อนโยนน่าทะนุถนอม
ตัดสินใจได้แล้ว เจียงอี้ก็ก้าวเท้าอย่างมั่นคงมุ่งไปยังรถโฟล์คลิฟต์สีเหลืองสด และเหมือนมันจะรู้ว่าเจียงอี้เลือกอะไร ทางเส้นสว่างก็ปรากฏใต้เท้าเจียงอี้ ราวกับทางเดินสู่วิหารแห่งการสมรสอันศักดิ์สิทธิ์!
ไม่มีปี่มีขลุ่ย เจียงอี้ยังรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเลย!
เมื่อมือเรียวยาวของเจียงอี้แตะต้องรถโฟล์คลิฟต์ ชื่อบน [ใบขับขี่] ก็สว่างวาบ ยานพาหนะอีกสองคันที่ไม่ได้ถูกเลือก ก็ร่วงลงไปในช่องดำที่จู่ ๆ ก็ปริแตกออกมาใต้แสงไฟ
กลางถนน เหลือเพียงรถโฟล์คลิฟต์ที่เจียงอี้ใจจดใจจ่อ
เลือกยานพาหนะเรียบร้อย!
วินาทีที่เลือกยานพาหนะเสร็จ ฉากกั้นแสงก็เด้งขึ้นมาเอง ข้อมูลด้านบนแปรเปลี่ยนเป็น:
----
ผู้เล่น: เจียงอี้
ID: 43990805
ชื่อเล่น: เฟรนช์ฟรายส์ขี้เหงา
ยานพาหนะ: รถโฟล์คลิฟต์ไฟฟ้า
----
นี่ดันเป็นรถโฟล์คลิฟต์ไฟฟ้าเสียด้วย? เจียงอี้ดีใจขึ้นมานิด ๆ ข้อแตกต่างใหญ่สุดระหว่างรถโฟล์คลิฟต์ไฟฟ้ากับน้ำมันอยู่ที่กำลังยกของ แต่นี่ฉันก็ไม่มีของหนักเป็นสิบ ๆ ตันให้บรรทุกสักหน่อย ความจุของโฟล์คลิฟต์ไฟฟ้าก็พอแล้ว! แถมค่าใช้จ่ายยังถูกกว่าน้ำมันอีก! ถ้าทีหลังมีแผงโซลาร์ห้องแปลงอะไรนั่น ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพลังงานอีกเลย
ในเวลาเดียวกัน ช่องแชตทางซ้ายก็เริ่มกระโดด
แชตโลกยังเป็นสีเทาอยู่ แต่แชตภูมิภาคเริ่มกระโดดแล้ว
เจียงอี้เปิดช่องแชต ข้อความเด้งออกมาทีละบรรทัด!
【หลงกั๋วเขต 189 ภาค 99 (100000/100000)】
“ฮัลโหล มีคนไหม?”
“มีสิเพื่อน มี!”
“ทุกคนถูกดึงมาเข้าเกมเอาชีวิตรอดบนถนนอะไรนี่เหมือนกันรึเปล่า?”
“มีใครรู้บ้างว่านี่มันอะไรกัน?”
“คนข้างบน ฉันก็อยากรู้!”
ข้อความไหลเร็วมาก เจียงอี้เห็นผู้เล่นชื่อ [เจ้าแห่งป่าผู้ไร้ขีดจำกัด] พิมพ์ว่า:
“แม่ง รถโครตพังอะไรเนี่ย รถเข็นซื้อของคันนึง รถเข็นคนพิการคันนึง สเกตบอร์ดอีกอัน จะให้ฉันเลือกตัวไหนได้วะ?”
?
เจียงอี้จุดเทียนให้หมอนี่ในใจเงียบ ๆ
โชคขนาดนี้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้างบนโครตน่าสงสาร ยังคิดว่าตัวเองซวยที่ได้สามล้อ ที่ไหนได้ ฟ้ายังมีฟ้าครับ~”
“เฮ้ย นี่คุณชายได้รถบรรทุกคันนึง เฮ้ย นี่ฉันเป็นตัวเอกเหรอ!?”
“อย่าก่อแค้นดิเพื่อน!” ผู้เล่น [เจ้าแห่งป่าผู้ไร้ขีดจำกัด] ตอบอย่างเจ็บปวด
“……มีใครสนใจชีวิตฉันบ้างไหม! ฉันกำลังขี้อยู่นะเว้ย!”
ผู้เล่น [หมาป่าทมิฬผู้ผ่านโลก] โพสต์
หลังจาก [หมาป่าทมิฬผู้ผ่านโลก] ผู้เล่นชื่อ [เธอผู้หอมหวาน] ก็ส่งข้อความ:
“(ร้องไห้) เรากำลังอาบน้ำอยู่เลยนะ……”
นอกจากถาม บ่น ต่อว่าแล้ว เยอะที่สุดก็คือ:
“*****, ***, **”
——ใครก็ตามที่จู่ ๆ ก็ถูกลากมาเข้าเกมเอาชีวิตรอดแบบนี้ เอาชีวิตตัวเองไปฝากไว้กับสิ่งไม่รู้จัก ก็คงรู้สึกยอมรับไม่ได้
แต่เกมเอาชีวิตรอดที่ว่านี่เหมือนจะมีระบบปิดกั้นอะไรสักอย่าง สิ่งที่เจียงอี้เห็นก็มีแต่ดอกจัน
เจียงอี้ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แล้วก็ใช้จิตลบข้อความที่ถามว่ามันคืออะไรในกรอบแชตทิ้ง ถามไปก็ไร้ประโยชน์
ตอนนี้ ไม่มีใครให้คำตอบพวกเขาได้
สิ่งที่พวกเขาทำได้ตอนนี้ ก็คงมีแค่ออกเดินทาง
ข้อความแชตไหลไปสักพัก ก็ค่อย ๆ เงียบลง ทุกคนคงรู้แล้วว่าต่อให้บ่นไปก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าถูกลากเข้าเกมไม่ได้
เจียงอี้มองไปทางด้านหลังรถโฟล์คลิฟต์ มีหมอกขาวหนาทึบ
ตามคำอธิบายของเกม ถ้าถูกหมอกกลืน จะตายจริง ๆ !
ฉันต้องออกเดินทางได้แล้ว!
เจียงอี้ขึ้นไปนั่งบนรถโฟล์คลิฟต์ ฉากกั้นแสงเด้งขึ้นมา:
【คุณมีทักษะการขับรถโฟล์คลิฟต์โดยอัตโนมัติ;
ความเร็วสูงสุดของรถโฟล์คลิฟต์ปัจจุบัน: 25 กิโลเมตร/ชั่วโมง
แบตเตอรี่ปัจจุบัน: 100%
ระยะทางสูงสุด (ไม่บรรทุก + ทางราบ + 15 กิโลเมตร/ชั่วโมง): 30 ชั่วโมง】
ความเร็วนี้เทียบกับหมอกตอนนี้ที่ 5 กิโลเมตร/ชั่วโมง ถือว่าเหลือเฟือ!
มุมขวาบนของฉากกั้นแสงยังมีข้อความสองบรรทัด:
【ระยะถึงการกัดเซาะของหมอก: 0 กิโลเมตร (ปัจจุบันหมอกยังไม่ก่อตัว)】
【ระยะทางที่ขับวันนี้: 0 กิโลเมตร】
เจียงอี้คำนวณในใจเงียบ ๆ:
ตอนเริ่ม หมอกดำความเร็ว 5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เวลากลางคืนคือสี่ทุ่มถึงหกโมงเช้า ก็ 8 ชั่วโมง 40 กิโลเมตร
ถ้าใช้ความเร็วประหยัดสุดที่ 15 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ตัวเองต้องขับแค่สองชั่วโมงครึ่งก็ทิ้งหมอกห่าง
ข้อกำหนดนี้ ยังถือว่าง่าย
นี่คงเป็นช่วงปกป้องมือใหม่แล้วล่ะ? ภารกิจไม่ยาก คนส่วนใหญ่อยู่รอด
ขณะที่เจียงอี้กำลังคิดเงียบ ๆ หน้าจอหลักก็อัปเดตประกาศใหม่:
【ผู้เล่นทุกท่าน วันนี้เป็นวันแรกของการเอาชีวิตรอดบนถนน~ เพื่อให้ผู้เล่นคุ้นเคยกับยานพาหนะมากที่สุด และทดสอบความสามารถเอาชีวิตรอด วันนี้สองข้างทางจะไม่รีเฟรชหีบสมบัติ โปรดขับเต็มกำลัง~】
【เกมโปรดปรานผู้แข็งแกร่งและผู้ชาญฉลาด สู้ ๆ นะ~】
วันนี้ไม่รีเฟรชหีบสมบัติ?
ด้านหนึ่งหมายความว่ายังไม่ต้องกังวลว่าหีบสมบัติจะพ่นมอนสเตอร์อะไรออกมา แต่ในขณะเดียวกัน ก็ไม่ได้ทรัพยากรอะไรเลย!
ดูจากนิสัยของเกม นี่ก็ให้ผู้เล่นรู้ซึ้งถึงความสำคัญของทรัพยากรล่วงหน้าสินะ…
แต่ เจียงอี้ก็สังเกตด้วยว่า หลังจากระบบประกาศจบ ตรงมุมขวาล่างของฉากกั้นแสงมีหน้าต่างใหม่โผล่มา:
【ห้องค้าขาย】
ถ้าเดาไม่ผิด ที่นั่น ผู้เล่นแลกเปลี่ยนทรัพยากรกันได้!
เจียงอี้ชำเลืองช่องแชต ข้อความบนจอใหญ่ที่เมื่อครู่ไหลไม่หยุด ตอนนี้เงียบกริบอย่างน่าประหลาด——
ดูแล้ว ไม่มีใครอยากแลกทรัพยากรง่าย ๆ ในเมื่อยังไม่รู้แน่ชัดเรื่องการจัดหา
เจียงอี้เงียบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ขณะกำลังจะปิดช่องแชต ตั้งใจวิ่งถนนอย่างเดียว จู่ ๆ เขาก็สูดปากดังซี่——
ตัวเองเหมือนจะมองข้ามกฎสำคัญข้อหนึ่งไป…
เจียงอี้หรี่ตา เรียกบันทึกกฎตอนแรกออกมาใหม่:
กฎเอาชีวิตรอดบนถนนข้อ 5:
【[กลางวัน] ผู้เล่นเดินหน้า [กลางคืน] เรื่องพิลึกมาเยือน ผู้เล่นหยุดเดิน! ในฉาก [กลางคืน] พื้นที่ 10 เมตรรอบยานพาหนะเป็นเขตปลอดภัย นอกเขตปลอดภัย โปรดดูแลตัวเอง】
กฎนี้ดูจะจำกัดเฉพาะตอน [กลางคืน] ที่เรื่องพิลึกมาเยือน ยานพาหนะกำหนดระยะปลอดภัย…
แต่ ถ้าหมอกที่กัดเซาะกลางคืนก็คืบคลานเข้ามา เกิดไปติดอยู่ในเขตปลอดภัยเข้าล่ะ?