ลี่เหนียนเปลี่ยนเป็นชุดนักยุทธ์เนื้อหยาบของสำนักยุทธ์ ตามเซี่ยชิงเวยมาที่หน้าหลักไม้ในลานบ้าน
ที่เซี่ยชิงเวยสอนเขาแทนที่จะเป็นหลิวชินหยุนมาด้วยตัวเอง ลี่เหนียนไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
หลิวชินหยุนเคยทดสอบพรสวรรค์ทางกายของเขามาแล้ว พรสวรรค์ทางกายของเขาธรรมดาๆ จะให้อาจารย์มาสอนด้วยตัวเองได้อย่างไร
"เคล็ดวิชาการเคลื่อนไหวเอาไว้ฝึกท่าทาง การยืนหลักนิ่งเอาไว้ฝึกพื้นฐาน ท่าทางเปรียบได้กับกิ่งก้าน หลักนิ่งเปรียบได้กับรากไม้ มีเพียงรากฐานที่มั่นคงเท่านั้น จึงจะก้าวเข้าสู่เส้นทางยุทธ์ได้"
"หลักนิ่งที่สำนักยุทธ์เราฝึกคือท่าเหยี่ยวทะยานฟ้า"
"ตอนนี้ข้าจะสอนเจ้าท่ายืนหลักทั้งสิบแปดท่าของเหยี่ยวทะยานฟ้า"
"ท่าเริ่มต้น เหยี่ยวเทาโผ่ผาหน้าผา"
เซี่ยชิงเวยเอ่ยกับลี่เหนียน
พูดจบ ก็ตั้งท่าเริ่มต้น
เห็นเพียงนางตั้งกายตรง ยืนเท้าชิด แขนแนบลำตัว จู่ๆ ก็ก้มตัวลงนั่งท่าม้าสี่เสมอ แขนทั้งสองข้างยกจากเอวขึ้นมาช้าๆ ถึงระดับอก นิ้วทั้งห้างอเกร็งแน่นราวกับเหยี่ยวหุบเล็บ รวมสมาธิสูดพลัง สายตามองตรงไปข้างหน้าราวกับดวงตาเหยี่ยว มองแล้วรู้สึกเหมือนถูกเหยี่ยวจับจ้อง เกิดความหนาวเย็นขึ้นในใจ
จากนั้นก็ก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าเป็นท่าธนู มือขวาจิ้วตรงไปยังลำคอ มือซ้ายกางป้องกันอยู่หน้าอก ปลายเล็บเกร็งเกี่ยวเข้ากับเนื้อหนัง เป็นการจู่โจมระยะไกลเพื่อจับคอ
"ท่าที่หนึ่ง เหยี่ยวผู้กล้าจิ้วลำคอ"
"ท่าที่สอง เหยี่ยวน้ำแข็งเฉี่ยวบ่า..."
"..."
"ท่าที่สิบเจ็ด รวมเล็บล็อกเส้นชีพจร"
"ท่าจบ กางปีกกลับรัง!"
เซี่ยชิงเวยตีท่าหลักนิ่งอย่างช้าๆ พร้อมกับอธิบายลักษณะเด่นของท่าต่างๆ ให้ลี่เหนียนฟัง
สุดท้าย ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเท้าชิด แขนทั้งสองข้างกางออกไปด้านข้างราวกับกระพือปีก แล้วหุบเล็บลงมาข้างลำตัว หายใจเข้าท้องน้อย เก็บพลังยืนนิ่ง