คืนหนาวเหน็บยามเหมันต์มาถึงเร็วเหลือเกิน
พึ่งจะย่างเข้าสู่ยามสิงโต (หนึ่งทุ่มถึงสามทุ่ม) ชาวบ้านก็สงบเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงวายุหิมะที่นอกหมู่บ้าน
ชาวบ้านใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ยามค่ำคืนไม่กล้าจุดตะเกียงน้ำมัน ส่วนใหญ่ก็เข้านอนตั้งแต่ฟ้ามืด
บ้านของลี่เหนียน
เจ้าลี่เจวียน และโต้วโต้ว หลับใหลอย่างอบอุ่นอยู่ในผ้าห่มนวมผืนใหม่ที่เพิ่งซื้อมา
เวลานั้น ลี่เหนียนนอนอยู่บนเตียง
มีผ้าห่มนวมใหม่ ทำให้ไม่มีไอหนาวในผ้าห่ม ร่างกายได้ผ่อนคลาย
เขาไม่ได้หลับ แต่หลับตาพักผ่อน
เพราะเขารู้ว่าคืนนี้จางซานจะมาขโมยข้าว
คืนนี้ ต้องจับตัวจางซานให้ได้!
เวลาผ่านไปทีละน้อย
ยามไห่ (สามทุ่มถึงห้าทุ่ม)
บ้านของจางต้าหนิว
ชายหน้าตาป้อแป้คนหนึ่ง สวมเสื้อเก่า ๆ ตัวโย้ ค้อมตัวหดมือ ยืนคุยกับพี่หญิงจางอยู่หน้าบ้าน
“อาซาน จางซาน ครอบครัวลี่เหนียนคงหลับกันหมดแล้ว ไปขโมยข้าวที่บ้านเขามาเถอะ”
“ข้าวอยู่ในมุมห้องด้านใน มีกระด้งครอบไว้”
“อย่าให้เหลือเม็ดเดียวให้ครอบครัวเขา!”
พี่หญิงจางพูดกับจางซาน
“พี่สะใภ้ ลี่เหนียนคนนั้นหัวทึบไม่รู้จักดูแลผู้หญิง พี่จะแคร์มันทำไมกัน”
“ยังไงข้าก็ยังไม่มีครอบครัว พี่มาหาข้าไม่ดีกว่าหรือ”
“สาว ๆ ในตรอกหลิวต่างก็ชมว่าฝีมือข้าเยี่ยมเลยล่ะ”
จางซานมองรูปร่างอวบอิ่มของพี่หญิงจาง แล้วกลืนน้ำลายไม่หยุด
เขารู้สภาพของจางต้าหนิวดี และก็รู้ว่าพี่หญิงจางให้เขามาขโมยข้าวที่ใช้เลี้ยงชีวิตในฤดูหนาวของลี่เหนียน ก็เพื่อให้ลี่เหนียนมาเป็นลูกเลี้ยง