หลังจากลี่เหนียนจากไปครึ่งชั่วยาม ก็มีคนนำสัญญาเช่าที่ดินฉบับหนึ่งมายื่นให้เขา
ลี่เหนียนยืนยันแล้วว่าเป็นสัญญาของครอบครัวตน จึงเผามันทิ้งทันที
จากนี้ไป ครอบครัวของเขาก็หลุดพ้นจากสถานะทาสติดที่ดินโดยสิ้นเชิง
เก็บข้าวของในบ้านอย่างง่าย ๆ พอรุ่งเช้าก็สามารถนั่งเรือเข้าเมือง ตั้งรกรากได้
ข้าวของในบ้านไม่มากนัก ของมีค่าที่สุดก็คือผ้าห่มสองผืนที่เพิ่งซื้อมา กับเสบียงที่กินไม่หมดในช่วงสองวันนี้ ที่เหลือไม่จำเป็นต้องขนไปมาก
ยามทานอาหาร เจ้าลี่เจวียนสังเกตเห็นนิ้วทั้งสิบของลี่เหนียนแตกเป็นร่อง เห็นแล้วก็เป็นกังวล
"อาหลาง นิ้วเจ้าล่ะ..."
"ฝึกยุทธ์จนเป็นเช่นนี้ สำนักยุทธ์ของเราสอนวิชากรงเล็บ นิ้วมือแตกเป็นเรื่องธรรมดา ไม่เป็นไรหรอก"
"ข้าจะหาผ้ามาพันแผลให้เจ้า"
พูดจบ เจ้าลี่เจวียนก็หยิบอาภรณ์ของตนออกมาจากตู้ ใช้กรรไกรตัดเป็นเส้นผ้า แล้วยืนยันจะพันแผลให้ลี่เหนียน
ลี่เหนียนเกรงใจไม่ไหว จำใจให้น้องสะใภ้พันแผลให้
เด็กน้อยโต้วโต้วที่อยู่ข้าง ๆ ใช้ปากเป่าบาดแผลที่นิ้วของเขาอย่างเบา ๆ
"อาลุง เจ็บไหม? โต้วโต้วเป่าให้หน่อยนะ"
"โต้วโต้วเป่าให้แล้ว อาลุงก็ไม่เจ็บแล้ว"
"ฮี่ ๆ อาลุง วิชากรงเล็บคืออะไรเหรอ?"
"ก็คือใช้มือจับข่วนคนยังไงล่ะ"
"ว้า เก่งจังเลย เมื่อก่อนไก่ตัวผู้เคยจับข้าหน่อยหนึ่ง เล็บของมันเก่งมาก ๆ เลย!"
"โต้วโต้วอย่าพูดเพ้อเจ้อ อาลุงไม่ใช่ไก่ตัวผู้เสียหน่อย..."
เปลวไฟวูบไหว ทั้งครอบครัวพูดคุยหัวเราะกันอย่างอบอุ่น แสงไฟสาดเงาของพวกเขาลงบนกำแพงอย่างยิ่งใหญ่...
ตลอดคืนไม่มีเรื่องอะไร
ลี่เหนียนตื่นแต่เช้าตรู่
ยืดเส้นยืดสายหนึ่งที กระดูกทั่วร่างกายดังกรอบแกรบ
"สบายสุด ๆ!"
ลี่เหนียนอดร้องอุทานด้วยความสุขไม่ได้