เฉินหยางไม่เคยฝันเลยว่า ชีวิตยามตัวเล็ก ๆ อย่างเขา จะถูกสาวเสี่ยในหมู่บ้านจัดสรรมาสนใจ
เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เฉินหยางยังยืนเข้าเวรอยู่ที่ป้อมยามของหมู่บ้านหลีวาน
หัวหน้าหวางเลี่ยงก็แอบๆ เรียกเฉินหยางไปที่ห้องทำงานอย่างมีพิรุธ
“เฉินหยาง ไอ้หมอนี่นะแก รึไงกัน ไปรู้จักสาวเสี่ย 301 ของพวกเราตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เฉินหยางงงเต๊ก “พี่หวัง พี่พูดอะไรน่ะ สาวเสี่ย 301 อะไร?”
“ไอ้บื้อ แกล้งโง่อีกนะ ก็แม่ม่ายสาวสวยที่หน้ามืดเป็นลมหน้าเคาน์เตอร์ยามเมื่อวานไง!”
เฉินหยางได้ยิน นึกขึ้นได้ถึงสาวงามที่ชอบขับปอร์เช่ 911
เธอชื่อเสิ่นจิ้ง
สามีก็ดูรวยๆ
เพราะเสิ่นจิ้งใส่ชุดโยคะเซ็กซี่วิ่งออกกำลังในหมู่บ้านทุกวัน เฉินหยางเลยจำเธอได้แม่น
บังเอิญเมื่อวาน ตอนเสิ่นจิ้งวิ่ง จู่ๆ ก็หน้ามืดเป็นลม เฉินหยางก็รีบประคองไปไว้ที่ป้อมยาม พร้อมโทรเรียก 1669 ให้ด้วย
พอคิดได้ เฉินหยางถึงได้ตาสว่าง
“เมื่อกี้สาวเสี่ยคนนั้นโทรมาที่ป้อมยามเอง ให้เรียกแกไปหาเลย”
หวังเลี่ยงหวีผมแนบ ขณะคาบยาจุดไฟ เอ่ยบอกเฉินหยาง
“ให้ผมไปทำอะไร?” เฉินหยางถาม
“แล้วฉันจะรู้มั้ยล่ะ?”
“เฮอะๆ ก็นึกว่าสาวเสี่ยมันเหงาๆ ว้าเหว่ไง! เฉินหยาง มึงก็รู้ หมู่บ้านพวกเราเป็นดินแดนลูกสาวตัวแม่ที่เลื่องชื่อ ข้างในพักอยู่ไม่ใช่เมียน้อยเขาเลี้ยง ก็สาวเสี่ยร้อยล้านพันล้าน ตอนนี้จู่ๆ เขาเรียกมึง มึงก็ต้องรู้จักฉวยโอกาสหน่อย”
หวังเลี่ยงแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์
เฉินหยางฟังแล้วได้แต่ยิ้มเฝื่อน
ตัวเองยามตัวเล็กๆ จะถูกสาวเสี่ยมาสนใจเชียว?
เฉินหยางแค่คิดว่าตลกสิ้นดี
“พอเหอะๆ มึงไปเร็วเถอะ อย่าให้สาวเสี่ยเขารอนานนะ”
หวังเลี่ยงได้ทีก็เร่ง
“เอาล่ะ พี่หวังงั้นผมไปนะครับ!”
มองเฉินหยางเดินออกจากป้อมยาม หวังเลี่ยงยังอดบ่นพล่ามอยู่กับปากว่า แม่งเอ๊ย หนุ่มหล่อมันดีจริงๆ เลยนะ!
มาถึงหน้าบ้านเลขที่ 301
ในชุดยาม สูง184 เฉินหยางกดกริ่งไฟฟ้าหน้าประตู
เสียงกริ่งบันเทิงดังแว่วเข้า ไม่ครู่ ประตูไฟฟ้าก็คลิกเปิดออก แล้วภาพเงาแม่ม่ายสาวสุดเซ็กซี่ก็ปรากฏในสายตาของเฉินหยาง
เสิ่นจิ้ง
ปีนี้สามสิบกว่าแล้ว ใส่ชุดนอนลูกไม้โปร่งบาง
เพราะเล่นโยคะออกกำลังกายประจำ หุ่นเสิ่นจิ้งเลยโค้งเว้าสะบึมบวกกับเธอผิวขาวเนียนนุ่มอยู่แล้ว มองยังไงก็อ่อนหวานเย้ายวนกว่าเด็กสาววัยยี่สิบด้วยซ้ำ
ทว่า ตอนนี้เสิ่นจิ้งกลับตาบวมแดง เหมือนเพิ่งร้องไห้เสร็จ
อีกทั้งตัวก็คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า
แววตากลมใสคลอน้ำในฤดูใบไม้ร่วงคู่นั้น อาจเพราะฤทธิ์เหล้า ทำให้ยิ่งดูยั่วยวนใจลอยตา
เห็นท่าทางเธอเป็นแบบนี้ เฉินหยางก็สงสัย “พี่จิ้ง เรียกผมน่ะครับ?”
เสิ่นจิ้ง “เฮ้อก” เรอเหล้าทีนึง ก่อนยิ้มตอบ “ใช่ เข้ามานั่งสิ”
เฉินหยางจะถามว่า พี่จิ้งทำไมดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้?
แต่คิดถึงฐานะยามตัวน้อย สุดท้ายเลยไม่ได้ถามมาก
เปลี่ยนใส่สลิปเปอร์ครอบ เฉินหยางก็เดินเข้าไปในบ้านหรูหลังงามของเสิ่นจิ้ง
บ้านหลังใหญ่มาก
แต่พอเดินเข้าไปเฉินหยางก็สะดุ้งผงะ
เพราะในบ้านสภาพยับเยินรกเต็มไปหมด ทั้งขวดแก้วแตกกระจายอยู่ทั่วไปหมด แม้แต่จอทีวีขนาดมหึมาก็พังเละเทะป่นปี้
ดูภาพนี้แล้ว เฉินหยางก็ผงะจังงังอยู่ตรงนั้น ใจคิดว่า พี่จิ้งคงบ้าบอจากเหล้าหรือเปล่า? ถึงทุบบ้านสวยงามขนาดนี้ได้พังแบบนี้?
ตรงกันข้าม เสิ่นจิ้งกับไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไร เธอเอนกายลงบนโซฟาหนังแท้ตามอำเภอใจ ก่อนจากโต๊ะคริสตัลข้างนึงก็หยิบบุหรี่แอสเซ่สำหรับผู้หญิงออกมา ยื่นให้เฉินหยางมวน “ดูดมั้ย?”
เฉินหยางรีบปัดมือตอบ “พี่จิ้งครับ ผมไม่สูบบุหรี่ครับ”
ได้ฟังเฉินหยางว่าไม่สูบบุหรี่ เสิ่นจิ้งก็ไม่เกรงใจต่อ จุดสูบมวนนึงตามใจ
ริมฝีปากบางอิ่มสีแดงเชอร์รี่ดูดลึกที ก่อนพูดใส่เฉินหยางทั้งกลิ่นเหล้าคลุ้งเต็มปาก “นายชื่อเฉินหยางใช่มั้ย?”
“ครับ!”
“เป็นยามที่บ้านหลีวานมากี่ปีแล้ว?”
“ครึ่งปีแล้วครับ”
“รายได้เป็นไงบ้าง?”
“ก็พอถูไถครับ”
ฟังเฉินหยางบอกว่าพอถูไถ เสิ่นจิ้งก็ดับบุหรี่ครึ่งมวนทิ้งลงที่เขี่ยบุหรี่คริสตัล แล้ว จากกระเป๋ารุ่นลิมิตเต็ดของแอลวีก็หยิบเงินสดปึกหนาออกมา โยนให้
ดูสาวงามแม่ม่ายจู่ๆ ก็โยนเงินสดมาปึกนึง เฉินหยางตอนนั้นอึ้งไปเลย
“พี่จิ้ง นี่ท่านนี่…???”
“ให้นายนะ!” เสิ่นจิ้งทำหน้าไม่แคร์ฟ้าดิน
“ให้ผม?”
เฉินหยางนึกว่าตัวฟังผิด
“ใช่แล้ว เมื่อวานฉันเป็นลม นายก็อุ้มฉันไม่ใช่รึ? งั้นนี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของพี่”
ได้ยินเธอบอกแบบนี้ เฉินหยางก็อ้าปากค้าง
เขามองเสิ่นจิ้งด้วยจิตใต้สำนึก ก็เห็นเธอตัวจุงกลิ่นเหล้า ตาพร่าเมามัว
เฉินหยางเลยรีบบอก “พี่จิ้งครับ เมื่อวานผมแค่ช่วยนิดหน่อย พี่ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”
เฉินหยางไม่ได้โง่นะ
เป็นยามที่บ้านหลีวานนี้มาครึ่งปี ก็รู้ดีว่าพวกคนรวยเนี้ย เงินใครจะหยิบง่ายๆ มือถึงได้
แถมตอนนี้เสิ่นจิ้งก็เมาจนทุบบ้านตัวเองพังไปแล้วขนาดนี้ เงินนี่ เขาไม่กล้าเอาหรอก
“อะไร ขนาดนี้ยังน้อยไป?” เห็นเฉินหยางไม่เอาเงิน เสิ่นจิ้งก็พูดตรงๆ
“ปล่าปล่า พี่จิ้งเข้าใจผมผิดแล้ว… ผมไม่ได้ว่าเงินน้อยนะ แค่รู้สึกว่าผมไม่น่าเอาฟรีเงินพี่หรอก!”
“ดีนี่ แสดงว่ามีความหยิ่งอยู่!”
ว่าแล้ว
เสิ่นจิ้งกะทันหันก็ใช้แววตางามมองใบหน้าคมเข้มของเฉินหยาง “ในเมื่อนายไม่อยากเอาฟรีเงินพี่ ก็ตกลงทำอะไรให้พี่ซักอย่างสิ?”
ตอนหลุดปากถามประโยคนี้ แววตาเธอทั้งกะพริบแถมเจือแววแหย่เย้า
เฉินหยางประทับใจในตัวเสิ่นจิ้งมาก
แม้รู้ว่าเธอเป็นสาวเสี่ยรวย แต่ทุกครั้งที่เดินผ่านป้อมยาม เสิ่นจิ้งก็เป็นฝ่ายทักทายพวกยามก่อน
ดังนั้นเฉินหยางเลยไม่ต้องคิดอะไร “พี่จิ้งบอกมาเลยครับ เรื่องไหนที่ผมพอทำได้ ผมรับตกลงแน่!”
“ดี! ตกลงวันนี้นอนเป็นเพื่อนพี่ แบงก์สดหมื่นนึงนี่นายเลย!”
ฮะ?
เฉินหยางถึงกับค้างแข็งคาที่
“ยังไง นายไม่เต็มใจ?”
เห็นเฉินหยางตาค้างเติ่งอยู่ตรงนั้น เสิ่นจิ้งก็แกล้งยื่นทรวดทรงอวบอัดเข้ามาใกล้เฉินหยาง
เฉินหยางตกใจกระโดดถอยแล้วพูด “พี่จิ้ง… นี่พี่ล้อผมเล่นนะครับ?”
“พี่เปล่าล้อเล่น พี่พูดจริง นายเอามั้ย?”
เสิ่นจิ้งเอ่ยไปก็เดินเข้ามาอีก
เฉินหยางทีนี้ถึงกับงงเป็นจ้อน
ตนเองเป็นแค่ยามกระจอกๆ มีบุญวาสนาอะไรจู่ๆ ก็ถูกสาวเสี่ยหมายตามอง?
“พี่จิ้งครับ อย่าแกล้งผมเลย ผมเป็นแค่ยาม!”
ตอนเฉินหยางกำลังบอกอยู่ว่านี่เป็นมุกของเสิ่นจิ้ง จู่ๆ เสิ่นจิ้งก็เริ่มถอดชุดนอน…
นั่นทำเอาเฉินหยางงงไปทันที
“ทีนี้เชื่อคำพี่รึยัง?”
พอถอดชุดนอนหลุดแล้ว น้ำเสียงของเสิ่นจิ้งก็แฝงแววบงการแบบห้ามเถียง
เฉินหยางเครื่องหยุด
จังงังไปหลายวิ ก่อนรีบผินหนีแบบกระดาก “พี่จิ้งครับ พี่…พี่ใส่เสื้อเถอะครับ… ถ้าให้ใครมาเห็นเข้าแบบนี้ จะเอาดียังไงครับ?”
เสิ่นจิ้งไม่ได้ใส่คืน แต่ถามต่อ “นายไม่ยอมเข้าหอกับพี่ แสดงว่ารังเกียจหุ่นพี่ หรือว่าหน้าพี่ไม่สวย?”
“เปล่าๆ!”
เฉินหยางรีบสะบัดหน้า ทั้งที่ในหัวก็ผุดร่างของเสิ่นจิ้งขึ้นมาเอง
“แล้วเป็นเพราะอะไร?” เสิ่นจิ้งถาม
“เพราะว่า…เพราะผมมีแฟนแล้วครับ”
เฉินหยางสารภาพตามจริง
พอได้ฟังเฉินหยางสารภาพว่ามีแฟน เสิ่นจิ้งก็จู่ๆ ก็สะท้อนหัวเราะที ก่อน เธอก็จะหยิบชุดนอนขึ้นมาใส่
จากนั้น เธอก็หยิบแก้ววิสกี้ที่อยู่ข้าง รินให้ตัวเต็มแก้วใหญ่ กระดกหมดในอึกเดียว
“คิดไม่ถึงนะว่านายจะซื่อสัตย์ต่อแฟนนายด้วย!”
เสิ่นจิ้งพูดประโยคนี้ออกมาแบบน้ำเสียงแดกดัน
แต่เฉินหยางไม่ได้คิดอะไร
รู้แค่ว่า วันนี้เสิ่นจิ้งเล่นบ้าอะไรของเธอ?
สวยออกซะอย่างนี้ แต่…