【อย่านะสาวน้อย ข้างหน้าคือนรกเลยนะ！】
【เพิ่งมาจากห้องสตรีมของกู้หมิงเซียว ฉบับรีเมคดูเหมือนจะปรับนิสัยตัวละครแล้ว รุ่นพี่จะลุกขึ้นมาจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย？】
【หลอกพวกเราได้อย่าหลอกตัวเองเลย กำลังรอเก็บสกรีนช็อตอยู่อย่างจริงจัง มีมใหม่กำลังทำอยู่】
【หลินเสี่ยวม่ายสู้เข้าไว้นะคะ！นักเรียกคืนห้องข้างๆ เขาแหกทุกอย่างไปแล้ว คุณยังรออะไรอยู่อีก！】
【หลินอวี่อวี้ หน้าตาเฉยเมยน้ำลายฟูมปาก.gif】
……
จำนวนผู้ชมในห้องสตรีมส่วนตัวของหลินอวี่อวี้ยังน้อยกว่าของกู้หมิงเซียวด้วยซ้ำ เพราะยังไงเธอก็เป็นแค่ตัวละครระดับสามที่ลงจากจอแต่หัววัน ถึงจะสาวสวยแนว可爱 แต่โมเดลเทียบกับนางเอกหลักคนอื่นๆ แล้วก็ด้อยกว่าพอสมควร
สิ่งเดียวที่พอโอ้อวดได้ก็แค่การเป็นรักแรกในวัยมัธยมของพระเอก เป็นเพียงตัวเร่งปฏิกิริยาให้พระเอกปลุกพลังพิเศษเท่านั้น
เมื่อเทียบกับเธอแล้ว กู้หมิงเซียวมีข้อได้เปรียบมหาศาลอย่างการตายแบบตลกๆ เพิ่มมาอีก
ภายใต้การนำของพ่อบ้าน หลินอวี่อวี้หยุดอยู่หน้าประตูสีน้ำตาลเข้มลวดลายทองคำเปลว
แทบทุกข้อความในหน้าจอต่างเตือนให้เธอรีบหนี แต่เธอกลับรับรู้ข้อมูลใดๆ จากอีกโลกหนึ่งไม่ได้ มีแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นนิ้วของตัวเอง
“มาบ้านรุ่นพี่เป็นครั้งที่สองแล้ว น่าประทับใจจริงๆ นะ……”
หลินอวี่อวี้จ้องรองเท้าผ้าใบสีขาวเก่าๆ ของตัวเองอย่างเหม่อลอย อดรู้สึกเก้ๆ กังๆ ขึ้นมาไม่ได้
ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่อีก อยากตาย……
ควรจะกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเข้ามานะ……
ในขณะที่สาวน้อยกำลังคิดฟุ้งซ่าน กู้หมิงเซียวก็ดึงประตูออกโดยตรง โน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
“คุณหนู เชิญครับ”
“อะ รุ่นพี่ ขอโทษนะคะ！”
หลินอวี่อวี้ร้องอุทานออกมาเหมือนสัตว์น้อยตกใจ นิ้วมือกำชายเสื้อ ก้มหน้า แล้ววิ่งเล็กๆ เข้าไปในห้อง
……
เวลาผ่านไปทีละนิด แสงเทียนสว่างทอดเงามืดเป็นวงกว้างใต้ผมสั้นสีน้ำตาลของหลินอวี่อวี้
หลินอวี่อวี้แอบมองกู้หมิงเซียวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเป็นระยะๆ ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ มีแต่กินๆๆ ตามจังหวะที่พ่อบ้านเสิร์ฟอาหาร
“เอ่อ รุ่นพี่ ไม่กินเหรอคะ？”
ในที่สุดหลินอวี่อวี้ก็ทนไม่ไหว ทำลายความเงียบลง แล้วรวบรวมความกล้าถามกู้หมิงเซียวที่จ้องมองเธอไม่วางตา
“กินอิ่มแล้วเหรอ? ก็ดี ได้เวลาอาหารจานหลักแล้วล่ะ”
กู้หมิงเซียวตบมือให้พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ ถอยออกไป
“อาหารจานหลัก？”
หลินอวี่อวี้ไม่เข้าใจ เอียงคออย่างสงสัย วินาทีถัดมาฝ่ามือของกู้หมิงเซียวก็ครอบลงบนหัวเธอแล้ว
“รุ่น…… พี่……”
ดวงตาสดใสที่เต็มไปด้วยความคิดมากมายพลันหม่นแสงลงในทันที หลินอวี่อวี้ทั้งตัวอ่อนปวกเปียกล้มลงกับเก้าอี้
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างมาตลอดนะ อวี่อวี้”
กู้หมิงเซียวค่อยๆ ลูบใบหน้าขาวผ่องของหลินอวี่อวี้ ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอก
“อย่าเลยนะคะ รุ่นพี่……”
หลินอวี่อวี้ใช้แรงสุดชีวิตดันมือกู้หมิงเซียวออก พูดตะกุกตะกัก
“หึหึ ทำไมล่ะ? เธอไม่ได้ชอบฉันอยู่หรือไง？”
“ถ้างั้น การอุทิศทุกอย่างของเธอให้ฉัน มันผิดตรงไหน？”
……
ทันทีที่พูดจบ ข้อความในห้องสตรีมของกู้หมิงเซียวก็เลื่อนผ่านด้วยความเร็วสูง
【ไอ้แก่กู้หมิงเซียว มือนายวางไว้ไหนน่ะ! เอามันออกไปเดี๋ยวนี้นะ！】
【ไอ้ตุ๊ด ไปตายซะไป！】
【พี่ๆ น้องๆ เนื้อเรื่องข้างล่างเนี่ย พวกเราเห็นได้เหรอ？】
【ตายแล้วเกิดใหม่ถึงได้ดูการ์ตูนผู้ใหญ่ในเว็บพี่ ได้โปรดอย่าหยุด！】
……
“ไม่ ไม่……”
หลินอวี่อวี้ส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต “หนูแค่ชื่นชมรุ่นพี่มากๆ …… รุ่นพี่ …… สดใสเกินไปตลอดเลย……”
“ชื่นชมเหรอ？”
กู้หมิงเซียวเคี้ยวคำนี้อย่างละเมียดละไม
“แต่ อวี่อวี้ ความชื่นชมนั้นเป็นความรู้สึกที่ห่างไกลจากความเข้าใจมากที่สุดเลยนะ”
กู้หมิงเซียวหยุดการเคลื่อนไหวของมือ แล้วนั่งลงอย่างเรียบร้อย
“เธอคงรู้ว่าพลังจิตของฉันคือผู้ชิงทรัพย์ใช่ไหมล่ะ”
หลินอวี่อวี้หมดแรงพูดไปแล้ว มีเพียงดวงตาสองข้างที่จ้องมองกู้หมิงเซียวอย่างเหม่อลอย
กู้หมิงเซียวพูดต่อด้วยตัวเอง：“ความสามารถของผู้ชิงทรัพย์เนี่ย พูดตรงๆ ก็ง่อยมาก แย่งได้แค่พลังจิตของเป้าหมายที่ไร้ความสามารถต้านทานเท่านั้น”
“ดังนั้น ความสามารถแรกที่ฉันชิงมา ก็คือการแทรกแซงจิตใจที่ใช้ควบคุมผู้อื่น”
พูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้หมิงเซียวยิ่งมากขึ้น เขาโน้มตัวไปข้างหน้า สบตากับหลินอวี่อวี้
“เธอรู้ไหมว่าฉันชิงการแทรกแซงจิตใจมาได้ยังไง？”
“คนชั้นต่ำคนนั้น ดื้อรั้นมาก ตั้งใจจะพลิกฟื้นด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่ยอมรับน้ำใจของฉัน”
“เพราะนักพลังจิตประเภทใช้จิตใจทำอะไรเขาไม่ได้ ฉันก็เลยทำได้แค่ใช้วิธีการทางกายภาพเท่านั้น”
ถึงแม้ทั้งหมดนั้นจะเป็นฝีมือของร่างเดิมเอง จะเกี่ยวกับฉันอะไร
กู้หมิงเซียวพึมพำในใจ แล้วไม่ลงลึกไปกว่านั้นอีก
“เพราะงั้นไงล่ะ อวี่อวี้ เธอโชคดีมาก เพราะเธอน่ารักขนาดนี้ การกลายเป็นคนโง่ มันก็เสียของไปเปล่าๆ จริงๆ”
มองดูหญิงสาวที่พังทลายไปต่อหน้าต่อตาอย่างเงียบๆ กู้หมิงเซียวไม่รอช้าอีกต่อไป ยักษ์ล่องหนค่อยๆ ยื่นออกมาจากด้านหลัง แล้วคว้าเข้ากลางหัวใจของหลินอวี่อวี้อย่างแรง
ความเจ็บปวดมหาศาลจากการถูกแยกร่างกายและจิตใจออกจากกัน ทำให้หลินอวี่อวี้กรีดร้องออกมา ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
“ช่างสุกสกาวจริงๆ นะ……”
กู้หมิงเซียวมองแสงสีเขียวอร่ามใจกลางฝ่ามือขวาของตัวเอง ในที่สุดก็อดหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไม่ได้
“ฮ่าๆๆๆ！！！”
ในห้องที่มืดสลัว หนึ่งคนล้มทั้งยืน หนึ่งคนดูคลุ้มคลั่ง
เนิ่นนาน กู้หมิงเซียวถึงหยุดหัวเราะ มือซ้ายปาดผมหน้าม้าขึ้นให้เรียบ มือขวากำพลังจิตที่ชื่อว่า "การฟื้นคืน" นั้นแน่นในทันใด
“ชิ้นส่วนแห่งชัยชนะครบทุกชิ้นแล้ว! ตั้งแต่นี้ต่อไป ข้าจะเป็นราชาแห่งพลังจิต ผู้สูงสุดและแข็งแกร่งที่สุด！”
ผู้ชมในห้องสตรีมของหลินอวี่อวี้แทบจะหลั่งไหลกันเข้าห้องสตรีมของกู้หมิงเซียวหมด
【นี่ มันถูกต้องเหรอ？】
【หลินเสี่ยวม่ายผู้น่าสงสารของฉัน! ไอ้ขโมย คืนชีวิตเธอมา！】
【หลินเสี่ยวม่ายคงไม่ต้องลงจากจอแล้วใช่ไหม อย่านะ！】
【กู้หมิงเซียวไอ้เปรต นายไม่มีหัวใจจริงๆ！！！】
【โกรธจนตัวสั่น ไอ้ทีมงานสาส ทั้งสองรอบแล้ว! หลินเสี่ยวม่ายเมื่อไหร่จะลุกขึ้นสักที!】
【กากเอ๊ย! รอโดนลู่เทียนหมิงเตะปลิวสักวันเถอะ！】
【กู้หมิงเซียว กำลังคลุ้มคลั่ง.gif】
【หลินอวี่อวี้ สูญเสียประกายตา.gif】
……
เห็นจำนวนผู้ชมในห้องสตรีมทะลุสามพันคน กู้หมิงเซียวดีใจจนระเบิดออกมาในใจ
ที่ว่าเขี่ยให้โมโหก็คือกระแส คนด่าก็คือกระแส
只要ได้เรตติ้งมา ห้องสตรีมจะมีแต่คนเชียร์หรือคนด่ามันสำคัญอะไร?
ส่วนที่ว่าจะโดนลู่เทียนหมิงพระเอกเตะปลิวเนี่ย ยิ่งตลกใหญ่
องค์กรชั่วร้ายที่จับรักแรกไปทำให้กลายเป็นเครื่องมือรักษาที่ทำได้แค่ "อาบา อาบา" อย่างอู๋เยว่ ยังอยู่รอดได้ถึงกลางเรื่องได้เลย การถูกทำลายก็ไม่ได้เป็นเพราะฝีมือพระเอกซะด้วยซ้ำ
พระเอกเหรอ？
ก็แค่หมาตายข้างถนนเท่านั้นแหละ
กู้หมิงเซียวขยับความคิด เปิดไปที่ห้องสตรีมส่วนตัวของลู่เทียนหมิงในหน้าจอระบบ
ในภาพ หนุ่มผมดำผู้สิ้นหวังคนหนึ่งกำลังนั่งขดตัวอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก จดจ่ออยู่กับการเล่นเกม
“มีคนตั้งหมื่นกว่ามาดูเด็กซึมห่วยๆ เล่นเกมเหรอ? น่าสนใจ”
กู้หมิงเซียวหัวเราะเย้ยเบาๆ ตั้งแต่เธอทำได้แค่จบแบบทุกคนตาย ถ้างั้นให้ฉันเป็นคนเปลี่ยนมันเองล่ะนะ
แต่ผู้ชมของคุณเนี่ย กลายเป็นของฉันทั้งหมดแล้ว！