จั้นหลานถูกเขาจูบจนใจสั่นคลอน มือผลักเขาออกไป แน่นอนว่าซียวลั่วไป๋ยังอยู่ที่หน้าต่าง
มู่เหยียนกดนางลงบนโต๊ะ มือหนึ่งโอบเอวนาง มือหนึ่งกดมือของนางไว้ แล้วจูบเรียวปากของนางอีกครั้ง
จั้นหลานผลักเขาออกแรง มู่เหยียนสวมชุดคลุมสีขาวหลวม ๆ กลับเปิดออก
ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาที่มีโครงชัดเจน คางยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาน้ำแข็งที่ลึกลับและมืดมนแผ่กลิ่นอายอันดุร้ายและอิสระ
ใต้ลูกกระเดือก ลงไปถึงกระดูกไหปลาร้าเป็นกล้ามเนื้ออกและหน้าท้องที่ชัดเจน ผมดำยุ่งเล็กน้อยและชุดขาวดุจเซียนและปีศาจ
จั้นหลานหน้าแดงและใจเต้นรัว เท้าของนางเบาจังหวะหนึ่ง นางถูกมู่เหยียนอุ้มไว้ในอ้อมอก แก้มแนบกับอกที่เต้นรุนแรงของเขา
จั้นหลานรีบพูดกับนอกหน้าต่าง: "เจ้าน้อย ข้าไม่สะดวกพบแขกในวันนี้...เจ้าออกไปก่อนเถิด แล้วค่อยพบกันวันหลัง"
ซียวลั่วไป๋ฟังเสียงในห้องจากนอกประตู เขาคงเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขากำช่อดอกไม้สีม่วงที่เก็บให้จั้นหลานไว้แน่น แล้วเดินจากไปอย่างผิดหวัง
มู่เหยียนรู้สึกว่าคนไปแล้ว จึงเดินไปที่เตียง แล้วกดร่างจั้นหลานลง จูบเรียวปากสีแดงของนาง
จั้นหลานเห็นเงาร่างของเขาที่ทั้งตัวแทบไม่มีผ้า ปกคลุมด้วยลูกกระเดือก ไหปลาร้า กล้ามเนื้ออก หน้าท้อง ไหล่กว้างเอวแคบตรงหน้านาง นางหลับตาเพื่อไม่มองมู่เหยียน