ตอนที่ 259 ฮูหยินหรือว่าจะโทษข้าที่ไม่ได้ไปสู่ขอ

จั้นหลานเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมีแววตาบริสุทธิ์ จมูกโด่ง ริมฝีปากแดง ฟันขาว ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลา

นางเชิดคางเล็กน้อยแล้วลองเรียกเขาดู "เซียวลั่วไป๋!"

หนุ่มน้อยรูปงามมองจั้นหลานซึ่งบนชั้นไม่ได้แต่งแต้มสีสัน สวมชุดสีชมพูอ่อน แล้วพยักหน้า "หลานเอ๋อร์... พี่หญิง!"

จั้นหลานเห็นด้านหลังของเซียวลั่วไป๋มีอดมืด นางยิ้มแจ่มใสแล้วพูด "เร็วเข้ามาสิ!"

เซียวลั่วไป๋กระโดดขึ้นไปบนระเบียงของจั้นหลานได้ในพริบตา

จั้นหลานยิ้มแล้วใช้มือเปรียบเทียบส่วนสูงกับเซียวลั่วไป๋ "เจ้าน้อย ตอนนี้เจ้าสูงกว่าข้าขึ้นหัวหนึ่งแล้ว!"

หูของเซียวลั่วไป๋แดงเล็กน้อย เขายืดหลังให้ตรงแล้วพูดอย่างมั่นใจ "ตอนนี้ข้าอายุสิบห้าปีแล้ว"

จั้นหลานลูบหัวเขาแล้วพูด "เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน เราสองคนเกือบสามปีไม่ได้เจอกันเลย"

เซียวลั่วไป๋หลบการลูบหัวของจั้นหลานเล็กน้อย แล้วทำปากยู่ "จั้นหลาน ข้าอายุสิบห้าปีแล้ว เจ้าไม่ควรลูบผมของข้าอีก ข้าเป็นชาย..."

จั้นหลานเงยหน้ามองตาของเขา แล้วชำเลืองมองเขา "โตแล้วยิ่งใหญ่เชียวหรือ แม้แต่เรียกพี่หญิงก็ไม่เรียก!"

เซียวลั่วไป๋มองจั้นหลานอย่างประหม่า "อย่าโกรธสิ ข้าก็แค่ ข้าก็แค่..."

เขาเห็นจั้นหลานไม่พอใจ ก็นึกไม่ออกว่าจะง้ออย่างไร เขาเพียงหวังว่าจั้นหลานจะมองเขาเป็นชายหนุ่ม ไม่ใช่เด็ก

จั้นหลานเห็นเขาเครียดจนพูดติดอ่าง ก็แกล้งเขาอีกครั้งด้วยการลูบหัวเขา "รู้แล้ว เข้าไปข้างในเถอะ!"

เซียวลั่วไป๋เอ่ยปากถาม "ข้าได้ยินว่าเจ้าบาดเจ็บ"

จั้นหลานเปิดประตูให้เขาเข้าไป แล้วพูด "ไม่เป็นไร แค่บาดแผลภายนอก ดูน่ากลัวหน่อยเท่านั้น"