จั้นหลานชอบเหลือเกินที่จะเห็นเสี่ยวเถามีใบหน้าเปี่ยมสุขเช่นนี้
ชาติก่อน เด็กสาวผู้นี้ไม่เคยได้สุขกับนางแม้แต่น้อย สุดท้ายยังต้องตายเพื่อปกป้องนาง ชาตินี้จะให้ทนทุกข์ทรมานอีกได้อย่างไร
เสี่ยวเถาเป็นเด็กสาวที่ชอบกิน ของอร่อยเพียงนิดก็ทำให้ยิ้มได้ เธอเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "คุณหนู ท่านจะพาพวกเราไปกินข้าวที่ร้านจริงๆ หรือเจ้าคะ!"
"ไม่ใช่แค่กินข้าวที่ร้านธรรมดา ๆ เสียหน่อย!" จั้นหลานนึกถึงหลี่ซื่อที่นอนร่ำไห้อยู่บ้านเพียงลำพัง ในขณะที่พวกนางกำลังเสพสุขอยู่ข้างนอก ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที
ยามนี้นางก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินเสียแล้ว ควรจะได้เสพสุขกับชีวิตที่ชาติก่อนไม่เคยได้เสพสุขอย่างแท้จริงสักที!
"ดีเหลือเกิน!" เสี่ยวเถาตื่นเต้นจนส่ายหัวไปมา ส่วนหลิวซียิ้มหวาน
จั้นหลานพาทั้งสองไปที่ร้านไป๋เซียงเก๋อก่อนเป็นแห่งแรก
เพียงก้าวเข้าไป จั้นหลานก็เห็นไป๋ลู่และชุยอิงกำลังเลือกซื้อแป้งแต่งหน้าและน้ำหอมที่เพิ่งเข้ามาใหม่
ชุยอิงเห็นจั้นหลานแล้ว ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความริษยา นางหันหน้าหนี แล้วสะกิดแขนไป๋ลู่ "ดูสิ ใครมา!"
ไป๋ลู่เห็นจั้นหลานแล้ว ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเยาะ "โอ้ ไม่นึกว่าคุณหนูจั้นจะชอบแป้งแต่งหน้าและน้ำหอมด้วยนะ หน้าสวยๆ แบบนี้คงแต่งขึ้นมาด้วยของพวกนี้สินะ!"
จั้นหลานไม่สนใจไป๋ลู่ หันไปทางเสี่ยวเถาแล้วถาม "เสี่ยวเถา เจ้าแมวดำน้อยตามมาหรือไม่?"
เสี่ยวเถาส่ายหน้าแล้วตอบ "ทูลคุณหนู ไม่ตามมาเจ้าค่ะ!"
จั้นหลานเอาแขนกอดอก ด้วยความฉงน "แปลกจริง อย่างนี้ข้าถึงได้ยินเสียงสุนัขเห่า!"
หลิวซีกับเสี่ยวเถาต่างกลั้นหัวเราะ ไป๋ลู่รู้สึกอึดอัดในอก ชี้หน้าจั้นหลานว่า "เจ้าด่าใครว่าสุนัข!"