จั้นหลานได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากภายในเมือง
ไม่ต้องเดา ก็รู้ว่าทหารม้าซีหรงต้องเริ่มปล้นสะดมและข่มขืนสตรีไปทั่วทุกหนแห่ง
"สั่งให้คนของเจ้าหยุดมือ ข้าน้อยจะออกไปเอง!" เปลวเพลิงโทสะในอกของจั้นหลานลุกโชนถึงขีดสุด
"แม่ทัพจั้น อย่าได้! นี่คืออุบายของซีหรง พวกเขาไม่มีทางไว้ชีวิตราษฎรเหล่านั้นแน่!"
จั้นหลานยกมือห้ามทหารที่ติดตามมาไม่ให้เอ่ยต่อไป
"หยุดสังหารผู้คนในเมือง!" เห็นจั้นหลานยอมอ่อนข้อ มู่เอ๋อร์ฮั่นจึงตะโกนไปยังทหารม้าซีหรงในเมือง
เสียงอึกทึกภายในเมืองสงบลง
จากนั้น มู่เอ๋อร์ฮั่นมองจั้นหลานแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แม่ทัพใหญ่ผู้หาญกล้า เมื่อครู่เพียงทดสอบเจ้าเท่านั้น เจ้าเป็นแม่ทัพที่ราษฎรรักใคร่เช่นนี้ นับว่าข้าน้อยชื่นชม! ข้าน้อยจะไม่ฆ่าเจ้า หากนำเจ้าไปมอบแก่ฮ่องเต้ซีหรง เจ้าเมืองของเราต้องปีติยินดียิ่งนัก! มาเถิด แม่ทัพจั้น วางทวนรบของเจ้าเสีย แล้วเดินมา!"
สีหน้าจั้นหลานเคร่งขรึม พลิกตัวลงจากหลังม้า
ชายชราผู้สูญเสียภรรยาไปบนหอคอย พลันตะโกนขึ้น "แม่ทัพจั้น เจ้าเป็นแม่ทัพที่ออกศึก เจ้าต้องไม่ถูกจับอย่างอัปยศเช่นนี้ ช่วยเราขับไล่ไอ้คนชั่วซีหรงออกไปจากราชวงศ์หนานจิ้นด้วย! ไอ้คนชั่วซีหรง! พวกเจ้าต้องตายโหง!"
เสียงของชายชราแหบแห้งแต่ก้องกังวานสะท้อนไปกลางอากาศ
ชายชราด้วยความโศกาอาดูรสุดประมาณ พุ่งตัวตรงเข้าใส่หมู่มู่เอ๋อร์ฮั่น ตั้งใจจะลากเขาลงจากหอคอยไปด้วยกัน
อย่างไรเล่า ภรรยาเขาก็ตายไปแล้ว เขาเองก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีก!