หลิวซีเหลือบมองเสี่ยวเถาอย่างชิงชัง คิดไม่ถึงว่าน้ำซุปเห็ดไก่จะกลายเป็นเมนูที่ได้รับความนิยมที่สุด
บางทีอาหารวันนี้อาจจะเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์มากเกินไป ทำให้ทุกคนอยากดื่มซุปที่เบาๆ บ้าง
นอกจากมู่เหยียนแล้ว ที่เหลือทุกคนต่างก็ดื่มไปคนละชาม
เสี่ยวเถากระซิบเบาๆ ว่า "พี่หลิวซี เจ้าว่าคุณหนูเอาเห็ดหอมที่อร่อยขนาดนี้ไปไว้ที่สูงๆ แบบนั้นทำไมกัน หรือว่าพ่อครัวจะบอกว่าเห็ดหอมไม่พอ เอาละสิ เห็ดแห้งจะขึ้นราเอาได้นะ"
หลิวซีมองเสี่ยวเถาที่กำลังซดซุปแล้วพูดว่า "เห็ดหอมแห้งที่ไหนกัน?"
เสี่ยวเถาวางชามลงพร้อมรอยยิ้ม "ก็อยู่บนตู้ในครัวไงคะ ครั้งก่อนตอนข้าเช็ดถูบ้านปีนเก้าอี้ขึ้นไปถึงได้เห็น"
หลิวซีถามอย่างฉงน "คุณหนูเอาเห็ดแห้งไปไว้สูงขนาดนั้นเพราะอะไร?"
เสี่ยวเถาพลางซดซุป "อาจจะเป็นเพราะข้างบนไม่ชื้น แห้งดีก็ได้มั้งคะ!"
หลิวซีพยักหน้า เห็นทีรสชาติจะอร่อยไม่น้อย
จั้นหลานยิ่งดื่มซุปเห็ดนี้ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปมองเสี่ยวเถากับหลิวซีพลางเอ่ย "พวกเจ้าสองคนไม่ได้เอาเห็ดแห้งที่ข้าเก็บไว้บนตู้ในครัวไปใช้หรอกนะ?"
เสี่ยวเถาตอบอย่างภาคภูมิใจ "คุณหนูคะ น้ำซุปที่ท่านกำลังดื่มอยู่นี้ก็คือเห็ดพวกนั้นแหละ!"
จั้นหลานมองไปที่หม้อดินที่น้ำซุปเห็ดไก่ถูกเลียจนเกลี้ยงด้วยแววตาสิ้นหวัง และจ้องมองมู่เหยียนด้วยอาการเหม่อลอย "อีกเดี๋ยว หากพวกเราทำอะไรที่เกินเลยออกไป เจ้าต้องห้ามพวกเราไว้ให้ได้ จะมัดเอาไว้ก็ได้!"