จั้นหลานนิ่งมองพื้นดิน นางคิดถึงชีวิตก่อนที่จะกลับมาเกิดใหม่ ตอนนั้นนางเป็นเพียงลูกสมุนของจั้นเสวี่ยโหรวมาตลอด
เพื่อให้จั้นเสวี่ยโหรวดูโดดเด่นทั้งความฉลาดและความงาม นางไม่เคยแต่งตัว และไม่เคยเผยความสามารถของตัวเองออกมา
จั้นเสวี่ยโหรวเคยโอ้อวดต่อเหล่าสตรีสูงศักดิ์ว่านางเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ แต่เหล่าสตรีสูงศักดิ์ไม่เชื่อ พอถึงเทศกาลหรืองานสำคัญ พวกนางก็ให้จั้นหลานถือทวนโชว์เหมือนลิง กลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะ
ตอนนี้ จั้นเสวี่ยโหรวย่อมรู้สึกเหนือกว่าโดยสมบูรณ์ เพราะนางอายุสิบสี่ ยังไม่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกสาวสายหลักของจวนแม่ทัพ
"พวกเจ้าอย่าได้หัวเราะเยาะน้องหลานเลย นางพากเพียรอ่านหนังสืออย่างหนัก ชดเชยความบกพร่องด้วยความขยัน ข้าเชื่อในตัวน้องหลาน!" จั้นเสวี่ยโหรวทำหน้านิ่งมองชุยอิงกับไป๋ลู่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
จั้นหลานหัวเราะเยาะในใจ สิ่งที่น่าเกลียดที่สุดในโลกก็คือ เมื่อเจ้าเห็นด้านเสแสร้งของคนคนหนึ่ง แต่คนอื่นไม่เห็น พวกเขาคิดว่านางดีงามอย่างที่แสดงออกมาให้เห็น
จั้นเสวี่ยโหรวก็เป็นคนแบบนั้น!
หลี่เหิงบุตรชายตระกูลขุนนางมองจั้นเสวี่ยโหรวด้วยความชื่นชม แล้วพูดกับหวังชิงเฉินเสียงเบา:
"ข้าว่า คุณหนูเสวี่ยโหรวลูกสาวสายหลักของแม่ทัพจั้น ช่างเป็นหญิงแกร่งผู้กล้าหาญ ถึงแม้จะดูอ่อนแออ้อนแอ้น แต่ปกป้องน้องสาวบุญธรรมได้แข็งแกร่งยิ่งนัก!"
หวังชิงเฉินยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร แต่กลับมองจั้นหลานด้วยสายตาที่เปี่ยมความคาดหวัง
ไม่รู้ว่าทำไม เขารู้สึกเสมอว่า หญิงสาวตรงหน้านี้เหมือนสิงโตที่ซุ่มซ่อนอยู่ในป่า รอคอยจังหวะที่ดีที่สุดเพื่อตะครุบเหยื่อ
จั้นหลานต้องมีอะไรที่น่าประทับใจกว่านี้อีกแน่นอน
ไม่ผิดคาด จั้นหลานค่อยๆ ยกแผ่นไม้ขึ้น แล้วลุกขึ้นยืนภายใต้สายตาของผู้คนทั้งหลาย
เสียงของนางเปี่ยมไปด้วยพลังราวกับทัพม้านับพัน นั่นทะลวงเข้าไปในหูของผู้คนอย่างยิ่งใหญ่