หลิวซีต้องการจะแกะมือออกจากการควบคุมของไป๋เฉิน
ไป๋เฉินกดนิ้วของนางไว้แน่น พลางกล่าว "กดไว้สักครู่ก็หายแล้ว"
สายตาของเขาจ้องมองหลิวซีอย่างร้อนแรง หลิวซีแก้มแดงระเรื่อ แต่ทว่าก็ยังคงดึงมือของตนเองออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว
ไป๋เฉินมองไปที่หลิวซี ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ถามขึ้นว่า "เจ้ารังเกียจข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
หลิวซีใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อมือแล้วเก็บเศษชิ้นส่วนบนพื้นขึ้นมา พลางกล่าว "ท่านซื่อจื่อก็ได้เห็นแล้ว ข้าน้อยเป็นเพียงหญิงรับใช้ ไม่คู่ควรแก่ความรักใคร่ของท่านซื่อจื่อ"
เงาดำทอดลงมาบนร่างของนาง ไป๋เฉินย่อตัวลงครึ่งหนึ่งนั่งยองๆ กับพื้น แล้วช่วยนางเก็บเศษชิ้นส่วนด้วยกัน
"หลิวซี ดูท่าเจ้าเข้าใจข้าผิดไปมากทีเดียว ข้ามิได้คิดเพียงชั่ววูบ และมิได้หลงใหลเพราะรูปโฉมเพียงเท่านั้น..."
ทันใดนั้น ไป๋เฉินก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด นิ้วของเขาถูกเศษชิ้นส่วนของกาน้ำชากระเบื้องบาดเข้าให้
หลิวซีรีบทิ้งสิ่งของในมือ แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าจับมือของไป๋เฉินไว้ ช่วยเขากดแผลไว้
ไป๋เฉินจ้องมองหลิวซีอย่างเหม่อลอย นี่นางกำลังตอบรับเขาหรือไม่?
หลิวซีไม่มองเขา เพียงแต่จ้องไปที่บาดแผลของไป๋เฉิน พลางกล่าว "ท่านซื่อจื่ออย่าได้คิดไปไกล ข้าน้อยเป็นเพียงหญิงรับใช้ แขกของนายท่านได้รับบาดเจ็บ ใครๆ ก็ต้องทำเช่นนี้"
ไป๋เฉินจับมือนางไว้ แล้วฉวยจังหวะดึงตัวนางเข้ามาอยู่ตรงหน้า หลิวซีเงยหน้าขึ้น สบตากันพอดี ลมหายใจของไป๋เฉินถี่รัว เขากล่าวด้วยความโกรธ "หลิวซี เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมให้โอกาสข้าสักครั้ง เลวร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือที่เจ้าชังข้า?"